Geen Spijt

(For our foreign visitors: these guitars I used to own, but I've sold them "without regret" (geen spijt) and I hope they're happy now with other owners :-)) 25 Anniversary strat (een lelijk logo ontwerp) Hij speelde lekker, klonk een beetje gemeen, was best zwaar, had een vreselijk lelijk logo en gegeven moment wist ik ook niet meer waarom ik hem gekocht had. In gebruik als reserve naast de 61-er ('spijt') in "Widow". Van het oorspronkelijke kleurontwerp (zelf-bijspuit-geel) is nog bekend, dat die versie geen lang leven beschoren was. In ieder geval niet de lak, daar die binnen de kortste keren in een verbijsterende crackelez-uitvoering kwam te verkeren. Guild M80 De Guild M80 was vroeger (SB-Band periode) een van mijn eerste echt goede gitaren. Ik begon met een lening bij de bank voor een mooie-rooie. Die sneuvelde veel later o.a. voor de Galama's. Deze heb ik er ook kort bij gehad. Dezelfde in houtkleurige uitvoering. Is ook gegeven moment weer ergens heengegaan. Vraag het mij niet. Ik heb geen idee meer hoe en waarom ik aan die Les Paul Custom kwam, alsmede waar-ie gebleven is! Volgens mij heb ik hem bijna nooit gebruikt. Ik herinner mij ook eens precies zo een in het bordeau rood te hebben gehad, waarvoor het zelfde verhaal geldt. Sommige gitaren zijn black holes in mijn hoofd. (en dat is waarschijnlijk maar goed ook, ik herinner me er nog veel te veel!) De Hoyer was een korte liefde, die geheel niet overeen kwam met mijn gevoelens jegens Amerika! Het geval was ernstig zwaar en uiterst microfonisch (wel net zo als Amerika!). 't Blijft een apart ding. Les Paul Custom (jaar?)en een onverbeterlijke (nou, ja! ;-)) Hoyer Bo Diddley BC Rich Mockingbird Ik had de Gibson "hartige" Flying V ('spijt') nog niet eens zo lang en daar lag mijn grote liefde. De BC Rich Mockingbird! Helemaal in Den Hooagh, dat wel en ik houd helemaal niet van Den Hooagh! Maar ja, het zou en moest gebeuren, de nood/noot was hoog. Thuis bleek hij bij benadering niet zo te klinken als ik wel gedacht had, dus het mes erin! De Rich had toen een van de eerdere actieve systemen en dat stond synoniem voor "ruis en muf". Mijn toendertijd zo geliefde Bill Lawrence pick-ups (ik meen de 500) kwamen erin + een dekplaatje om het uitgebreide gatenpalet te verbergen. Toch heb ik lang op deze gitaar gespeeld (Tigo & the New SB Band - uiterst beroemd, althans dat vond onze uit Verweggistan afkomstige zanger in ieder geval wel). Het duurde vele jaren voordat hij werd vervangen door Galama's. In die tijd vond ik een Les Paul de lelijkste gitaar ter wereld. Ik wilde er nog niet dood mee gezien worden! Helaas maakte Anno Galama Les Pauls, die wel erg lekker speelden. Ik had eerst van hem een Shecter Strat, maar die wilde hij wel graag terug en ik wilde hem gezien angst voor naderende hernia's wel graag weer kwijt. Bovendien vonden de jongens van het toenmalige "Vannilla" hem ook niet bijster klinken. Na kennis gemaakt te hebben met Anno's Les Pauls, die dus heerlijk speelden en dito klonken, heb ik gewacht tot hij zijn Flying V model afhad, want een Les Paul was enorm "not-done". Ik had nog niets geleerd van mijn oude Gibson V! Ze spelen in elke stand heerlijk, maar ze zijn veel te groot voor jochies als ik. De hals ligt voor je gevoel dan te ver van je af en het publiek begint je gegeven moment te zoeken. Gelukkig ging Anno Telecasters maken met gelijmde hals. Exit V. Mijn veel te grote Galama V (ik ben 1.72 m.) En daar issie dan: mijn eerste Tele van Anno. In diverse bands veel gebruikt. Door een hernieuwde bevlieging voor de Stratocaster en nog enige andere bijkomstigheden kwam er toch een eind aan de Galama's. Toch zou ik er nu nog wel weer eens een terug willen... Mijn meest gebruikte Galama Tele Ooit heb ik deze Hagstrom (Viking?) ook nog even gehad, vraag me niet waarom, wanneer of waarheen. In het Gijs de Wit - Strato-tijdperk moest er natuurlijk ook een echte oude bijkomen. Natuurlijk weer verbouwd.(Ik moet dat eigenlijk niet meer vermelden) De gitaar kreeg boven de octaaf zelfs uithollingetjes in de toets,(scalloped, ja, zoals Blackmore het over de hele toets had). Alle inspanningen ten spijt kon ik er gevoelsmatig en soundmatig op den duur niet mee overweg. Weg, weg! De Strat 64 scalloped. Nog meer Gijssen? En .....een Ibanez?!?!?!?!?! Naast een gele De Wit, had ik ook een witte de Wit (hoe verzin ik het). Mooi he, een rood element. Maar ik was toch meer gehecht aan de gele, dus nu is iemand anders er nog steeds gelukkig mee. (of niet Herman!) Die Ibanez is af en toe te horen op de cd: "European Blues" van de"Bakertrain Bluesband" samen met de Gijssen. In de studio een fijne gitaar, maar live een beetje gevoelloos dof ding. Wel een heel belangrijke gitaar, want ik heb deze bij Big One geruild tegen mijn eerste Les Paul liefde, die (verbouwd en wel) inmiddels gestolen is. De uiteindelijke versie van de witte 'de Wit'? De "Halve V" van Gijs. (ik leer het echt nooit!) De linkerpoot is lang (op de foto niet goed te zien) en de rechter kort. Oorspronkelijk met een Gibson Marauder hals. Die was achteraf (altijd, zucht!)toch beter. Kort gebruikt in "Warwick". Gijs body en Ibanez hals (ach, ja, need I say more ;-)) Ook nog een tijd op een Yamaha Pacifica 921(?) gespeeld. Misschien geen overduidelijk karakter, maar verder erg goed. Pacifica 921(?) Mijn eerste PRS. Ik vond rood heel mooi (het geeft helaas weinig tekening op de foto), maar dit exemplaar had een wat "dooiige" klank en een "beweeglijke" neck. Kan dus ook bij PRS. Gelukking kon ik hem terugbrengen en de hier onder staande kopen. PRS-Custom (rood, dus) Hier een foto'tje tijdens een optreden van de 'Bluesbull' met mijn eerste PRS, die (kort) beviel. Helaas verwachtte ik m'n Les Paul incl. geluid in een lichter (gewicht) jasje. Dat bleek natuurlijk niet het geval, ook niet nadat ik deze PRS had verbouwd met Seymour Duncan pick-ups. Dit heb ik later ook nog eens gedaan bij een hele mooie blauwe PRS Custom 22 (10-top); ook daarbij werkte dat niet. Helaas heb ik geen mooie foto van deze 22, maar ter benadering zie het kwartet verder naar beneden. Zoals je begrijpt wilde de liefde tussen PRS en mij niet zo vlotten, buiten de uiterlijke aantrekkingskracht om, dan. (D.w.z. dit laatste vanuit mijzelf gezien, dan!) Het zal mij eens lukken, maar ik denk, dat ik er een met Soapbars moet hebben. Nu veel later begrepen, dat die dus ook niet voor mij werkt! PRS-Custom & Peavey 5150 Ik had al eens eerder tot redelijke tevredenheid een andere Blade gehad, dus toen ik deze van een bluesgitarist over kon nemen liet ik hem niet lopen, daar hij mij natuurlijk ook aan mijn oude roze 61-tiger deed denken. Blade R2 Kwartet Van links naar rechts: de Les Paul Standard (nog in "hernia"-vorm, de eerder genoemde PRS Custom 22 (in bloedmooie blauwe uitvoering en evenzo mooie top, wat hier dus niet goed te zien is. De gitaar had toch geen lang leven bij mij, daar ik steeds weer de Les Paul pakte.), de mooie Sandberg bas van Lucia, de Blade R2 (niet echt gewond) Ik heb meer echte oudjes gehad. Wat te denken van een Les Paul '52 ("Oma"). De brug heb ik laten modificeren door Dick Dijkman, want daar is bij die types nog niet echt op te spelen. Oma klonk geweldig mooi, maar snel piepbereid en bovendien durfde ik haar niet mee naar de kroeg te nemen. Dus toch verkocht. Als vervanging (een te groot woord) kocht ik toen de gele Classic. Deze kwam ik bij Double D tegen en ik was er gelijk weg van gezien de kleur, die zo op mijn oude 61tiger leek en de manier waarop hij speelde. Die Lace-sensor pick-ups waren snel verwijderd en later vervangen door Di-Marzio's (foto)en nog weer later door Kinman. Ook de slagplaat vervangen door 'n "turtle-plaatje".Veel gebruikt op "LUCAN - Survival" in combinatie met de mooie "Traveller" en "Rover"- set van Ernst Fliek. Mede door de komst van een 83tiger strat en een aanschaf van een geweldig klinkende MARBLE - versterkerset, gemaakt door Arie-Jan van FNS, toch verkocht. Strat Plus 85 Kom je voor heel iets anders bij Kees Dee, neem je toch en passant deze ook mee. Wonderlijk goed klinkend klein gitaartje met zijn kleine firebird-pickups. Is geloof ik alweer uit de handel. Toch "Geen Spijt", want onze zangeres speelt er nu op. Niet verkopen, Hettie! Ook gebruikt op "Survival", bijv. op "Damn You", "Days of the Rain"(solo) en "Camelia". Gibson Nighthawk Dit is de strat waarvoor de Nighthawk sneuvelde. Een stratje uit 1976, goede sound, maar wat klovige hals. Inmiddels is deze natuurlijk ook alweer gesneuveld voor de '83-tiger strat, die op zijn beurt op dit moment bezig is te sneuvelen ten faveure van de Am.strat met Kinmans.... ;-)) Destijds ingeruild op de 52tiger Les Paul Goldtop ("Oma"). Deze prachtige gitaar vooral gebruikt op "LUCAN - The Journey". Deze foto is helaas niet geweldig, vandaar de gitaar in actie hier beneden, waar de kleur meer beantwoord aan de werkelijkheid. Gibson Les Paul Classic PP Fender American strat m. Kinmans Een metallic blue/green (hangt van de lichtinval af, hier op de foto lijkt het meer blauw.) Perfect spelende neck en goed klinkende pick-ups. Zelfs bij opdrukken bij het octaaf nog heel goede sustain. Natuurlijk moet je de stemmechanieken snel door Sperzels vervangen en ook iets aan de snaargeleiders doen. (een bekend Fender-probleem) Kortom als je een beetje zoekt en vergelijkt zijn er zeker ook nieuwe Fenders die werkelijk erg goed zijn. Heel de cd: 'Namaste' heb ik er mee ingespeeld En nu lieve lezers weer de volgende schok: vandaag 24-12-2004 gedeald met een mooie Les Paul Classic Sunburst, die ik in wil zetten voor de volgende cd in 2004! Oh, kijk daar issie al! Stay tuned! ;-)) Want Oh, kijk daar wassie alweer. (Anders zou hij ook bij "Gitaren-nu" staan en niet hier) Gelukkig nog in het bezit van een fantastisch klinkende Galama Les Paul. Plus dat dat ook nog eens oude liefde is........ Larrivee D2 Oh,oh, wat weinig a-coustische gitaren op deze site. Helemaal gelijk. Dat zit zo: ik ben een matige accoustische gitarist (alhoewel sommigen dat ook van mijn electrische spel vinden) en bovendien lijken, althans voor mij (ik word wel voorzichtig zeg, wiens site is het nu eigenlijk! Komt zeker omdat ik nu gemiddeld al zo'n 30 bezoekers per dag heb.) accoustische gitaren wel erg op elkaar. (visueel dan) De gitaar mocht niet al te "midderig" klinken (zoals bv. Martin), maar moest een transparant basisgeluid hebben. Versterking was niet noodzakelijk, daar ik de meeste systemen voor opname maar matig vind klinken en dus bijna altijd de natuurlijke klank van het instrument probeer vast te leggen. Ik ben dus geslaagd bij het merk "Larrivee" en wel bij de vrij rustig (vind ik ook nog mooier dan die kermis) ogende D2. Maar na wat problemen met mijn vingers gestopt met het spelen op zware snaren. Fender Strat.'83 Ik was nogal verliefd op die 76tiger strat, toen ik van een gitaristische collega zomaar wat strats uitprobeerde. Een daarvan was een 83tiger, die mij niet veel leek tot ik hem aansloot. Ik mocht van de band (Medusa) daarna op geen andere strat meer spelen. Deze gitaren zijn na een jaar alweer van de markt gehaald, wegens volledig mislukken! Geen gelaagde slagplaat, andere tremolo: je kunt pas bij de veren door de slagplaat te verwijderen. Aan de achterkant is hij geheel gesloten. Hierdoor krijgt de gitaar een licht semi-accoustisch tintje. Hij is toch al heel helder mede door de vrij dunne, wat taps naar achteren lopende mapleneck, maar dit effect maakt het geluid heel hol en krachtig. Kan iedereen dit vreemde type aanbevelen, ook al is hij vrij goedkoop met verschillende plankjes aan elkaar gebakken. PRS Mc.Carty Soapbar Natural. Roepnaam: "Prus" Naast dat deze gitaar heerlijk speelt en er uitziet als een 10-topper, zonder dat dat er op staat (vreemd genoeg: ik heb lelijker 10-tops gezien), had ik eerder geluidsproblemen. Wat weinig karakter, storing bij distortion, maar dat is normaal voor Soapbars (please Kinman, design a silent and open-sounding P90!!). Punt blijkt: deze gitaar houdt niet van redelijke tot goede amps - zij wil only the best, dus: eindelijk heb ik door hoe je deze gitaar moet laten klinken. Sinds ik hem op de Bogner heb uitgeprobeerd, weet ik wat een ijzersterke combi dat is! Ook via de Koch Classictone wil het prima. Van funky tot vette rock of a la Santana, het gaat allemaal vloeiend. Maarrrrr ja......, nu ik niet meer in een rockband speel, stondtie maar niets te doen. Da's voor zo'n gitaar ook niet goed. Dus ingeruild op een Hofner New President jazzer. Ik speel toch altijd op de "Hannelore Strat", en een dikke jazzer erbij is voor mij eens echt iets anders. Lite Ash Strat: Vrij lichte strat met birdseye toets uit Korea, maar ziet eruit als een customshoppertje en speelt eigenlijk ook zo (nou ja!). Van oorsprong met zwarte slagplaat en Seymour Duncans. Normaal houd ik wel van SD, maar in dit geval klonken de 54-custom-Fenders net iets lekkerder op een veel mooiere "pearl" slagplaat, die zich helaas niet goed fotograferen laat. De neck lijkt op mijn oude 83-tiger: dun met een soort c-profiel. Om de Hofner te financieren staat deze strat nu bij Charly (ex-bassist Appletree). Ibanez Talman Liep 'so to speak' tegen deze Ibanez Talman aan 2e hands. Lekker rank gitaartje met dunne neck en een eigenwijs uiterlijk, daar houd ik wel van. En ook noggus heel goedkoop! Klinkt versterkt ook prima. Een beetje licht zoals bv. zo'n Yamaha APX, maar voor mijn electrische gitaarhanden die liever niet in de oude mankementen willen vervallen ideaal. Maar toen het weer goed met de vingertjes ging, kon ik een Ovation Elite LX toch niet weerstaan, vandaar dat de Talman toch vertrok. Music Man Silhouette Special: Ook 2e Han(d)s gekocht. Ziet er nog heel goed uit en heeft vrijwel geen slijtage verschijnselen (althans veel minder dan zijn nieuwe baasje........) Enkelspoeltjes van MM en een SD little-JB bij de brug. Klinkt helder en rockie, dus goed voor Endemic. (Annemiek & Friends, voor sommigen). Ik was altijd wel een liefhebber van MM, mede gezien de kleine body's, maar ik kon het niet zo goed met de halzen vinden. Wel deze Special, maar gezien ik toch in praktijk vrijwel altijd weer de "Hannelore-strat" pakte istie verkocht aan een gelukkige uit Sappemeer. P.s.: Helaas is het haast niet te fotograferen, maar dit is 'metallic'-red. Galama Les Paul. Klinkt geweldig. Eindelijk een doorzichtige (klank ;-)) les paul. Uitgerust geraakt met 2 Seymour Duncan Seth Lovers. Ceder gitaar, dus lichtgewicht. Veel gebruikt in o.a. Turn Over. Wegens te lang in ongebruikte stand (zonde voor zo'n mooie gitaar) is deze door bouwer Anno Galama gebouwde gitaar Anno 2007 in de dankbare handen van Anno de gitarist overgegaan. Ik ben blij, dat ze een goed baasje heeft gevonden. Wat nu? Een jazzer?? New President van het duitse Höfner??? Hans goes jazz???? PRS ingeruild????? HSP'ers doen vreemde dingen soms........ De jazz-puristen onder ons snikken, zij kunnen niet meer. Met bosjes worden ze afgevoerd. De revolutie is begonnen.......... Höfner Ahum, hij moest wijken voor de Ibanez 2630 uit 1978.... Amazed as I was! "The PRS I never had".... Ongelovelijk hoe goed deze Indie IPR-1 gitaar is! (en dat niet alleen voor dat geld!!). Mahonie met echte maple-top, mooie ebben! toets en parelmoer inleg. Prima hardware en pick-ups uit eigen fabriek. Als mijn oude Prs zo had geklonken en gespeeld (en er uit had gezien), had ik hem misschien nog wel gehouden.......... Maar gelukkig is deze Indie een waardig vervanger. En ja, je gelooft het niet (en ik heb echt niets kunnen vinden (ook intern niet) wat op verminderde kwaliteit of bezuiniging leek!!) het ding komt uit Korea (echt het goedkoopste land niet meer) en kost 500 Euro......... Gesneuveld in de strijd voor een Fuchs-amp, dat wel.... Ibanez Artist 50: Alweer een Ibanez??... met dank aan Cor. Gedoopt tot de "Red Hot". Kleine semi-accoustische Artist uit begin jaren '80. Ligt wat makkelijker tegen het (kleine ;-)) lichaam en heeft minder snel feedback. De rode uitvoering schijnt zeldzaam te zijn (heb ik mij ook maar laten vertellen). De frets heb ik laten vervangen, die konden wel een fractie hoger. Ook gesneuveld in de strijd voor een Fuchs-amp, dat wel.... Gibson '57 Goldtop Reissue: Was een oude liefde in het nest! Zoals bekend ben ik soms nogal kritisch op Gibson, maar dit hebben ze toch echt heel goed gedaan. Gelukkig geen overdreven dikke neck en ook een rustige output wat de elementen betreft, waardoor een doorzichtige sound gewaarborgd blijft. Veel samenwerken qua oversturing met de amp is heel mooi te doen. Maar ja, na de Ruokangas was ook Golden Boy beetje overbodig en niet meer te combineren ..... Ibanez Artist 50 (1980): Nog een Ibanez??..., wij noemen haar: "Newbi". Mooi klein en licht en een stuk handelbaarder dan de grotere ES/AS (335-type) gitaren, die veur ut kleine lijf wel wat groot zijn.... ;-)) Heel mooie tobacco burst en met de originele Super 80 pick-ups (ofzo? het zijn in ieder geval geen Super 58-tigers). Zit een nieuwe topkam en wat nieuwe zadeltjes op en is door Rikkers toch maar opnieuw gefret, daar de gitaar zich tot "My Main Thang" bij Blue Breeze had opgewerkt! Maar ja, na de Ruokangas was ook Newbi beetje overbodig en niet meer te combineren ..... (beetje helaas, dat wel, maar niet bij "Spijt", want ik heb nergens meer spijt van, dus die pagina zal wel geen vernieuwingen meer ondergaan... ;-)) Ibanez ArtStar 120, oftewel: "Ibi": 2e Han(d)s gekocht. Mooie staat uit begin 90-tiger jaren. Ik wist dat het een gewilde ES was, maar nu begrijp ik ook waarom. Zelden zo'n goede (van welk merk dan ook) in mijn handen gehad. De eerste ES waar ik eens voor ga. Na al die op maat gemaakte dingen en dure Gibsons en PRS-sen uiteindelijk stranden bij Ibanez, wie had dat ooit gedacht..... Gelijk een ABM brug erop gezet, maar dat doe je al gauw bij elk ES-type. Verder klinken zelfs de oorspronkelijke elementen zwaar okay. Echt bluesmonster met een 0.10 setje over een Koch Classictone(vroeger..). Standje randje. Hoewel bij Blue Breeze nog mooier over de Multitone of de Fuchs over een van mijn ELM kasten! Maar ja, toen kwam de Ruokangas..... Dus bij deze dank aan de mooie tijd en trouwe diensten.... snik ......... ;-)) Ibanez Artist 2630 (1978): My main ES/AS en wij noemden hem "Oebi". Verliefd geworden op hun oudere types het internet afgestruind en kwam daar hun eerste echte ES/AS vlaggeschip tegen: de Artist 2630. Dit is nog weer de voorloper van de Scofield AS200. Prachtige inleg, ebben toets, nergens op bezuinigd. Originele prima werkende stemmechanieken en de maar kort gebruikte (waarom eigenlijk?) benen/brass topkam. In "near-mint" condition met een Gretsch brug toegevoegd (oude er nog bij, maar dezelfd modificatie die ik ook op mijn AS120 heb toegepast. Extra minischakelaar voor de meer stratachtige sounds. Deze gitaar is zo helder, dat het soms lijkt of er een akoestische meeloopt! Die rechtzaken van Gibson toendertijd zijn zeer begrijpelijk, want zo'n goede semi heb ik nog niet eerder in de handen gehad. (ik vond mijn AS120 al zo bijzonder, maar ....... Heb hem moeten ruilen tegen mijn Höfner New President, maar het was het waard. Daar gaan we weer: Juha Ruokangas is schuld.... :-)........