Spijt

(For our foreign visitors: these guitars I used to own, but "with regret" (spijt) I sold them once ;-() Au!!Verkocht! Ooit laten herfretten door Anno Galama en vol trots, ondanks de vele ongemakkelijke bijgeluiden en niet al te flexibel spelende neck, veel bespeeld. Maar ja, gegeven moment wil je meer en denk je dat het aan de gitaar ligt. Dom!!!! De kleur is origineel, niet van sunburst naar fiesta rood overgespoten in Nederland.Spaans plakplaatje en andere aanrandingen even wegdenken. Veel gebruikt in bands als: "Widow" en "New SB-Band". De Fender 61 Deze originele versie van de klassieke Flying V sprak mij vooral aan om de ranke uitvoering en het Fender getinte soundje. Later ingeruild op de BC Rich Mockingbird ('geen spijt' pagina). Ze zijn nu tweedehands mondjesmaat verkrijgbaar, maar ik kan hem een ieder aanbevelen, die het geen verkrachting van het oorspronkelijke ontwerp vind, van een stevig enkelspoel/P90 soundje houdt en niet zo klein is als ik. Flying V (Boomerang) Heel wonderlijk geval. Cimar was destijds een bijzonder goedkope gitaar: rond de 400 gulden. De body was van origineel multiplex (speciaal geselecteerd, klasse AAAAAAAAAAAA). Ik geloof dat het zelfs een ondermerk van Ibanez was in de tijd dat Ibanez dat zelf ook nog was. Soms echter zat er een tussen (een woensdag-gitaar?) die de bouwers zelf verbaasd moet hebben. Deze had een ongelovelijke sustain, waar geen normale Fender tegenop kon en van dode plekken wilde hij ook weinig weten. De elementen en hardware waren natuurlijk k.u.t. Gijs de Wit ermee opgezadeld en daarna klonk het ding met behulp van de toen redelijk populaire Bill Lawrence pick-ups (waar Anno Galama ook veel mee werkte) ook nog eens voortreffelijk. Veel bespeeld in o.a.: "L-Murce". Toendertijd meer in gebruik dan de Galama V, die ik had, en dat wil wat zeggen. Cimar Strat Customized Cimar marries BC Rich Ook naast de Mockingbird (ook door Gijs verbouwd met Lawrence) bleef de Cimar in gebruik. Lief, he! Een van de mooiste Teles die Anno ooit gebouwd heeft. Door omstandigheden, waar ik hier niet op in wil gaan helaas niet meer in mijn bezit. Wederom doet de foto de gitaar totaal geen recht. Mijn mooiste Galama Tele (bubinga) Een van de eerste Charvel gitaren in Nederland. Ik meen dat deze type 3 of 4 was, whatever! Uitgeprobeerd naast een heel dure broer van Jackson, die het m.i. moest afleggen tegen deze gitaar van ongeveer 1500 gulden. Ik heb hem ook nog in het rood gehad en samen veel gebruikt in de bands: "Quixotic" en "Bakertrain". Het was in die tijd dat we allemaal eindelijk en helaas veelvuldig vertrekkende motoren en hinnekende paarden mochten nadoen, zonder dat de gitaar ontstemde. Een van de zangeressen van de band: "Jungle Dansant" heeft mij hiervoor regelmatig en terecht naar het leven gestaan. Sorry B. De tremolo was van Kahler, die ik tot op de dag van vandaag nog steeds beter vind klinken dat de Floyd Rose. Jammer dat ze niet meer gemaakt worden. Nou ja, ik gebruik toch vrijwel geen tremolo meer.(uitgejodeld) Charvel (3?) Gijs de Wit Strat Deze, door Gijs de Wit gebouwde strat in bovengenoemde bands ook veel gebruikt. Te horen op de Bakertrain-cd: "European Blues", samen met zijn broertje in het wit ('geen pijt pagina'). In "Turn Over" gebruikte ik deze vooral naast mijn zwart Galama Tele. In deze versie nog met Bartolini-pickups en Kahler trem. Gespoten in "Honda-geel" en met Kent Armstrong pick-ups. Wordt rustig even verliefd..........? Weer later de pick-ups vervangen door dezelfde in't geel. (Dezelfde)Gijs de Wit Strat veel later Ook nog gehad: deze Godin TC. Vooral gebruikt tijdens de opnames van 'The Journey'. Te horen op bv. There's no love. Toch wel fijne gitaar. Had toen geen zin er andere pick-ups en betere brugzadels op te zetten. Gibson Les Paul DD De "Les Paul die Gestolen is!!!". De eerste Les Paul waar ik enige liefde voor kon op brengen. Ik was meer een strat-man. Ik heb haar vooral veel in een Rockband genaamd: "Heavey Egg" veel gebruikt.(volgens Aardschok, die onze toenmalige demo nogal positief beoordeelde, de meest stupide naam voor een Rock-groep ooit! Zij wisten duidelijk niet dat het gewoon de vertaling was van het Spaanse: Cojones Grandes. Een gelouterde uitdrukking voor kleine mannetjes met teveel lef!) Ook op de opnames van Lost Horizon is zij regelmatig te horen. Toen kwamen de voller klinkende Classic, PRS-en en toen weer strats. U, die dit leest is vast gitarist en begrijpt dit probleem, waar anderen meewarig het hoofd schudden. Toch wilde ik deze Les Paul niet verkopen. Daar het ding ook godslasterlijk zwaar was - wij noemden haar (deze gitaar is vrouwelijk) dan ook liefkozend: "Hernia" - had ik haar al eens wat uitgeboord (excusez de woordkeus) en zelfs haar zwarte top verwijderd. Toch wilde de liefde niet geheel meer vlotten, dus haar maar tot betere tijden in de koelkast (fig.) gezet. Dat is een prettige mogelijkheid - bij gitaren althans - in zo'n situatie. Gegeven moment de zaak maar eens doorgesproken met Dick (Dijkman - Double D), die de gitaar al eens eerder onder zijn vakkundige handen had gehad. En ziet, veel later is hier Hernia hernia-af. Nu semi-accoustisch, see-through red en met 2 geweldig klinkende P94 pick-ups van Gibson zelf. Helaas bleek mijn rug zelfs dit verschil in gewicht niet te waarderen en werd zij bij Double D te koop gezet. (Schaam ik mij misschien een beetje?) Er rustte op deze verkoop blijkbaar ook geen zegen, daar bij DD werd ingebroken en met meerdere mooie gitaren verdween ook Hernia zonder koffer in de auto van de inbrekers. Een verzekeringsklus, ok, maar toch had ik haar liever in de handen van een verliefde gitarist gezien.