Een van mijn favoriete gitaristen in de bluesrock-sector: Robin Trower. Vaak verweten na zijn dienstjaren bij Procol Harum een Hendrix-adept te zijn. Toch vind ik zijn wat tegen de oude meester aanleunende stijl toch zeer eigen en herkenbaar. Luister naar het zware meeslepende Bridge of Sighs (wat een titel alleen al!) en de werkelijk fenomenale Live-cd, die mij nooit zal gaan vervelen. Gitaristen onder u: Beluisteren!!!!!
Veel van zijn werk is in 'two-pack' uitgebracht, zoalsbv: Caravans to midnight/Victims of the future, waarvan ik vooral de laatste heel goed vind.
Nieuw van hem: Go my way, die hem nog steeds in topform laat zien met die ongelovelijke vette strat-toon van hem. Hier en daar neigend naar een wat modernere begeleiding en soms zelfs zelf zingend (niet eens onverdienstelijk) is dit toch wel een aanrader om weer eens naast zijn oudere legendarische werk te draaien. Waar hij op enkele vorige cd's voornamelijk de blues opnieuw uit wilde vinden (niet dat dat niet verdienstelijk was, maar je verwacht nu eenmaal iets meer) is hij hier weer duidelijker met eigen composities op dreef, die weliswaar tegen de blues aanhangen, maar duidelijk een eigen karakter tonen. Wie durft vandaag de dag nog met een song van 9 min. te openen, waarvan slechts de eerste 3 met zang en daarna 6 min. lang een slepend solo?! Hulde! (jammer van die lelijke hoes)
Oh ja, bezoek zijn site:
trowerpower.com |
| Hier vrij onbekend, deze Vince Converse, maar dat lijkt mij volkomen onterecht. Beluister One Step Ahead maar eens, zijn door niemand minder dan Eddie Kramer geproduceerde cd. De Hendrix invloeden zijn mede daardoor natuurlijk duidelijk aanwezig, maar zeker niet in die mate, dat je van een clone kan spreken. Vince heeft wel een duidelijk flamboyante eigen stijl. Naast covers van o.a. Dixon, BB King en Edgar Winter ook een aantal eigen stukken, die m.i. zeker niet onderdoen voor de oudere garde. In combinatie met een gedreven blazerssectie en Hammondspeler krijgt de blues wat meer een soul-tintje en dat swingt de pan uit. De zang lijkt als twee druppels water op die van Ian Moore (die ook niemand schijnt te kennen; zie ook deze pagina). Geen whiskey-stemmen hier, maar dat heeft zijn muziek ook niet echt nodig. |
| Bepaald niet erg onbekend is deze Joe Bonamassa. Verwoede pogingen heeft Jan (zanger Blue Breeze) ondernomen om mij over te halen tot het "Bonamassa-kamp". Nou ik vond er niet veel aan, herkende mans spel nooit en vond het knap gefiedel op de kapstok. Maar de aanhouder wint soms: hier een geheel vernieuwde Bonamassa wat mij betreft. Natuurlijk hoor je zijn voorliefde voor The Free en Gary Moore heel duidelijk, maar daar is niets mis mee als je er maar je eigen ding van maakt, en dat doettie hier zeker! Goede composities en/of bewerkingen, waarbij het thema nu eens niet alleen als kapstok dient, maar de solo's de song tot dienst zijn.... Daarbij zijn ze zowel smaakvol als inventief alswel ook indrukwekkend. Ik hoorde dat de man zangles had genomen en dat is hier ook een hele verbetering. De ergste gepushed-heid is eraf en nu ineens blijkt de man echt goed te kunnen zingen ook nog. Ja, een van mijn mooiste bluescd's naast bovengenoemde Vince Converse. Jan: Ik geef me over!... ;-)) |
| P.s.: Ik weet, dat Eric Clapton een te gekke bluesgitarist is, en ik vind ook vele dingen van hem mooi, maar ze staan nooit gezamelijk op een cd, dus zoek het bij hem zelf maar uit. Luister bv. eens naar zijn oude tijd bij Cream of Derek & the Domino's. Hier in (door mij gemaakt na onvrede met het origineel) nieuw hoesje: Eric Clapton's Rainbow Concert, dat hem door toedoen van o.a. Pete Townsend weer op de muzikale kaart zette. Oh, wacht eens, wat te zeggen van deze: E.C. was here (live '75). Ach, nog maar eentje ter vergelijk: de mooie bluescd: From the cradle, Clapton op zoek naar zijn roots. (uit '94 alweer, geloof ik.) Die met B.B. King is ook de moeite waard, maar ik blijf niet aan de gang. |
Stevie Ray Vaughan krijgt hier een kleine nagedachtenis. Er is veel interessant werk van hem, evenals van Rory Gallagher: dus beluister het allemaal maar!
Hier een paar voorbeeldjes: Texas flood en Couldn't stand the weather (Stevie's eerste en tweede)
Van Rory de remaster in nieuwe hoes van zijn Irish Tour 1974. |
The Allman Brothers Band vind ik een van de mooiste 'twin-bluesguitars'-band aller tijden. Ik heb niet zo veel van ze op cd teruggekocht (moet ik eigenlijk nog eens doen), maar ik heb nog wel: Shades of two worlds (die ik erg goed vind) en Seven turns, waar wat kortere composities op staan. Ik kreeg deze cd toen ik er een paar songs van moest spelen voor een invaloptreden bij de Mangel Bluesband.
Vrij nieuw is Hittin' the note, met gitaar-nieuwkomer Derek Trucks. Vette cd, zoals dat nu heet, ze zijn nog lang niet weg (gelukkig). |
Gov't Mule is het hobby bandje van Warren Haynes en Matt Abts. Dat Warren in de Allman Brothers al begenadigd gitaar speelt, weten we al, maar hier wordt dat nog eens benadrukt in vette songs en uitvoeringen die duidelijk ruiger zijn dan bij de A.B. Vele beroemde en zeer uiteenlopende gasten op bas en toetsen treden voor het voetlicht.
Er is ook een "The Deep End Vol.1", die zeer de moeite waard is, maar deze "The Deep End Vol.2" (dus) is de meest recente en die vind ik dus helemaal te gek. |
The Black Crowes hadden natuurlijk ook wel bij "rock" geplaatst kunnen worden, maar zijn vaak zo soulfull op dreef (zeker op onderstaande cd), dat ze in deze rubriek niet misstaan. Een van mijn favorieten: The Southern Harmony and Musical Companion.(Hoe verzin je het!)
Hier nog niet als begeleidingsband van Jimmy Page! |
Gary Moore is bekend van vele stijlen muziek. In bandverband nog wel het meest bekend van zijn tijdelijke medewerkingen aan Thin Lizzy. Zijn oudere werk zoals de 'hardrock': Corridors of power en de meer lyrische met o.a. Phil Lynnot en Glenn Hughes: Run for cover zijn beslist aanraders, die eigenlijk bij de 'Rock' hadden moeten staan, but we stay not on the gang....
Hier toch maar even bij de blues-afdeling, daar hij hier zijn grootste commerciele successen haalde. Hier zijn bekendste werkje: Still got the Blues, maar zeer aan te bevelen is de video: An Evening of the Blues with GARY MOORE and the Midnight Blues Band (met o.a.: Albert Collins en Albert King). |
| Ian Moore is niet zijn broer, maar een uiterst talentvolle bluesman, die heel smaakvolle cd's maakt middels een oude strat en vaak met wah-wah gebruik. Hij zingt ook zelf en verdienstelijk. Hier is de gelijknamige eerste: Ian Moore. |
| Nog een moderne bluesjongen: Jonny Lang. Geen flitsende gitarist, maar heel erg goed in "the groove". Hier zijn cd: Wander this World. |
| Robben Ford is een goed vertegenwoordiger van de blues in een wat jazzier jasje. Hij heeft een geweldig geluid met zijn signature (Fender) model. Een van zijn leukste: Talk to your Daughter. |
| Larry Carlton is natuurlijk een van werelds beste gitaristen die op een schier oneindige lijst cd's meespeelt. Zijn eigen werk vind ik niet altijd heel boeiend qua composities, maar de laatste tijd zittie weer wat meer in blueshoek. En eigenlijk issie ook een van werelds beste bluesgitaristen.... Samen "Live in Tokyo" met Robben Ford is het wel heel erg smullen! Ik heb stiekum ook een DVD-versie, daar die ingesloten zit bij het pakket "Masterclass" dat ik van hem heb.... |
| ZZ-Top kan zowel bij de oude garde bands als bij de nieuwe hoge ogen gooien. Altijd zompig en herkenbaar. Hun oudste werk vind ik erg leuk,zoals o.a. Rio Grande Mud en Deguello. De commercieelste tijd met die prachtige auto en de bakken drumcomputers bezorgen mij inmiddels geen kippe(n)vel meer. Hier hun op een na laatste cd: Rhythmeen. Zo vunzig en gemeen had ik ze nog nooit gehoord. Mijn favoriet! |
| Mothers Finest was en is een heerlijke funk-rock-band. Mag er ook graag iets van spelen. Hun grootste hit Baby love will niet vervelen. Hier: Another mother further. Ook: Black radio won't play this record (= bijna een funk-metal-cd) is te gek, maar ik heb hem eens als copietje zonder hoesje gekregen, maar dat ga ik nog rechtzetten! |
| Ook van Ten Years After heb ik nog niet veel op cd teruggekocht, maar ik mis Crickelwood green en Sshhhhhh en enz. soms wel. Gelukkig heb ik nog Recorded Live uit 1973 (waar blijft de tijd......). Alvin was toen op Woodstock een van de snelste jongens, (niet dat dat zo belangrijk is voor een smaakvolle gitarist, maar toch..... ;-)). |
| Voor wie Stevie Wonder - die zo ongelovelijk veel zangers (en misschien ook wel toetsenisten) beinvloed heeft (zelfs bv. Glenn Hughes) - niet kent(!?) hier een herhalingsoefening: Innervisions. |
| Wie the Straycats leuk vond en ook diegenen, die ze niet zo leuk vonden, is de gitarist/zanger hier terug in geweldige vorm met prachtige orkest-arrangementen: The Brian Setzer Orchestra. Een verdiende rage in Amerika. Hier zelfs gevolgd door onze eigen Herman Brood. Luister o.a. eens naar deze gelijknamige: The Brian Setzer Orchestra. |
| Soulful genoeg is ook onze verdwaalde zeventiger: Lenny Kravitz. Voor mij (natuurlijk, want dit is een uiterst subjectieve site) is z'n eerste: Let Love Rule het mooist. Tegen de verkoopcijfers in luister ik ook graag naar een veel latere: Circus (met veel Zeppelin en Hendrix invloeden). |
| Het wordt steeds funkier. Toen ik vroeger nog zong:-), nam ik altijd elpees van Earth, Wind & Fire mee naar les (heeft niet veel geholpen), want die zang vond ik te gek. Daarnaast was (en is) het natuurlijk een te gekke originele funkband. Hier enige van hun bekendste (en zeker niet minste) cd's: All 'n All (ja, met Fantasy) en Gratitude, die voor de helft een live-cd is en waarop duidelijk wordt hoe perfect deze band de songs op een podium konden neerzetten (tenminste ik neem aan dat er in die tijd nog niet complete live-concerten in de studio werden overgespeeld!). |
| Eerst wat jazzier dan bovenstaande band en later minstens zo commercieel is de wat gladde formatie: Tower of Power. Hun blazerssectie is wereldberoemd. Tegenwoordig met grote donkere zanger nog Popie-jopiger, dan vroeger met de kleine witte. Deze: Monster on a Leigh, (nog met kleine witte) vind ik toch nog steeds wel te gek. |
Galactic. Hettie Zeilemaker, een zangeres waar ik veel mee werk, maakte me op deze cd attent. Ik heb in tijden niet zo'n groovy band gehoord. Hier en daar neigend naar "jazz-rock", maar heel soulful met af en toe een prachtige kraakstem op zang. Zeer goede instrumentalisten ook nog eens. Strakke blazers, maar ook pittig gitaarwerk. Aanrader deze Late for the Future.
Zo: een latere toevoeging: De nieuwe live-cd van de band: We Love 'em Tonight is te gek (met zelfs een Black Sabbath-song als afsluiter!? Jawel). Nu dan die andere 2 ook gelijk maar, die ze al in 1998 uitbrachten: Coolin' Off en Crazyhorse Mongoose. Zelfs iets soulfuller dan de latere (waar ik niets mee wil zeggen).
Bezoek ze zelf: galacticfunk.com |
Jon Meyerjon. Het is zelden dat ik een eigen productie op deze pagina's vermeld. Niet dat die de moeite niet waard zijn, maar het ligt zo voor de hand en je krijgt er scheve gezichten van. Hiermee zal ik die risico's dan maar nemen. Jon is de zanger/gitarist van de Greyhound Bluesband en dit is (i.s.m. de Greyhounds en 2 gasten) zijn solo-uitstapje. Hier in de Lucan-studio binnen 3 dagen "Live" opgenomen en in 2 dagen afgemixt. Veel voorbereiding kregen de medemuzikanten niet: het moest ter plaatse gebeuren en de 3e take moest het zijn! Het resulteert in een uiterst leuke en swingende cd, blues t/m cajun. Een positief geluid van een van de beste blueszangers die ons land rijk is. (vintie zelf natuurlijk niet) Doggone It!.
|
|
Mijn Tips 