(For our foreign visitors: just critics on dvd's I bought.
I don't play on/in them!)
Deze pagina zal wel regelmatig iets nieuws vertonen zolang mijn Koopkraai actief blijft en mijn portemonnaie het nog kan trekken en ik er nog iets subjectiefs over kwijt kan ;-))
 | Wel, hier misschien niet zo bekend die Gregor Hilden, maar een formidabele en vooral zeer smaakvolle gitarist uit ons buurland. De live dvd Live at the Luna bar bewijst dat eens te meer. Bluesgeorienteerd met vleugjes jazz en fusion i.s.m. een aantal gasten op zang en blaaswerk. Begeleid door een uiterst capabele en even smaakvolle band, waarbij vooral ook de drummer opvalt door inventief spel en een bijzonder mooie "Groove". Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat we hier naar een gitarist kunnen kijken en luisteren die vele bekendere collega's makkelijk overclast en die eigenlijk veel beroemder zou moeten zijn. Zoek ook zijn filmpjes op bij YouTube! Hier zijn eigen site: Gregor Hilden
|
 | Yeah: Larry Carlton Live in het oude Ohne Filter van onze buren. Genieten van een uiterst relaxte jazzy/fusion getinte topgitarist, die ik samen met Scofield steeds meer ga waarderen. Het materiaal wordt toch nergens "lift-muzak", dus het blijft genieten van die prachtige "feel" met die mooie techniek en sympathieke uitstraling.
Ach, werden er maar meer zoals deze gemaakt. Negatief puntje is een paar keer een mindere mix in sommige songs en het feit, dat de dvd met een uurtje veeeeeeeeeeeeeeeelll te kort is.....
|
 | Hoge verwachtingen had ik van de nieuwe Flower Kings - Instant delivery. Een echt concert, geen clean opgezet theateroptreden.
Tsja, dat is het inderdaad wel. Er wordt zeer goed gemusiceerd, zoals we dat van de band gewend zijn. Ook de lullige aankondigingen zijn er nog steeds... Mijn mening is verdeeld. Ik gun ze hun grotere succes volledig, maar mis zelf een beetje het onbevangene wat er eerder nog in zat. Belegen is het nog niet, daar is het vuur gelukkig te groot voor, maar toch. Ik zou wel eens een concert uit de Stardus we Are - tijd willen zien...
Ook moet mij van het hart dat ik steeds meer moeite heb met het "Over the top" geschreeuw van zanger Hasse. Het lijkt mij vaak volkomen misplaatst en haalt bij mij het kijk en luisterplezier met bakken naar beneden, helaas.
Voor al diegenen die mij hierin een zeikerig mietje vinden is deze dvd beslist een aanrader.
|
 | Bij het bekijken en beluisteren van Transatlantic - Live in Europe heb ik gemengde gevoelens overgehouden. Die Morse is een gedreven muzikant, maar zo amerikaans over de top, dat je er eng van wordt. Ook z'n compaan aan de andere kan van het podium op de drums is elke vorm van gedoseerdheid vreemd. Gelukkig staan Stolt en Trewavas (en Gildenlow) in het midden de boel nog wat geloofwaardig te houden. Goede muziek, dat wel, maar zonder beeld is bv. de cd: Bridge across forever. Das toch mooier.
|
 | Neerlands hoop in bange muziekdagen zowel vroeger als huidig: Jan Akkerman - Live in Viersen en Leverkusen. Zelfs nog wat Akkeriaanse deutsche intervieuwtjes erbij. Gelukkig gaat het om de muziek en die behoeft natuurlijk niet echt introductie. Wel wordt hier de nadruk gelegd op het thema'tje en wat minder op de composities heb ik het idee, wat niet wegneemt dat daar dan ook genoeg te smullen is.
Vooral in de softere passages is Jan hier m.i. op dreef. Misschien nog eens een volledig concert met elkaar-niet-overlappende titels?
|
 | Iemand die ook geen introductie behoeft: Paul McCartney - is Live. Een prima concertregistratie met een goed bij stem zijnde ex-beatle. Linda is hier nog van de partij, de laatste tour die ze nog heeft meegedaan.
Gezien man's immense oeuvre is het niet verwonderlijk dat men af en toe van de hak op de tak lijkt te gaan. Als er iemand op deze aardkloot in dit 3D meer mooie muziek bij elkaar heeft geschreven, late hij dan nu opstaan....
|
 | Golden Earring - Last blast of the Century is een uitstekende en lange concertregistratie van de Earring op leeftijd, maar nog altijd vol passie. Het jeugdig elan heeft wat meer plaatsgemaakt voor overdacht spel en dat is zeker de zang ten goede gekomen, die vroeger nog wel eens tenenkrommend was. Ja, wat moet je er verder van zeggen, het is de Mighty Earring en gij zult kijken en luisteren!
|
 | King Crimson - Eyes wide open bestaat uit 2 dvd's, waarvan ik alleen de Japanse versie (heb overgenomen, ssssshhhhttt!!!...)=;-))
De engelse is met een electronisch drumstel en daar krijg ik een rol van. Bovendien vind ik dat op de schijf van het Japanse concert gewoon veel beter gespeeld wordt. Mafkezerij gecombineerd met rock en prachtige ballads (One time) tillen dit King Crimson concert tot ver boven de middelmaat. Ik waardeerde de band altijd zonder er een fan van te zijn, maar dit vind ik zeer de moeite waard.
|
 | Rainbow - Live in Munchen 1977 Het publiek moest lang wachten, daar Blackmore uit een Weense gevangenis gehaald moest worden omdattie een ordehandhaver, die een meisje molesteerde op z'n hoofd had geslagen vanaf het podium aldaar. Nog in hetzelfde kloffie als toennie opgeborgen werd (snuiff??..) en zonder pauze van de reis schijnt hij op het podium geklommen te zijn om de set met Rainbow te doen. Zijn spel is hier en daar dan ook bijzonder opgenaaid en af en toe erg slordig, maar okay, hij was er tenminste. Het enige overgebleven gefilmde concert in de Blackmore/Dio/Powell line-up (zegt men, maar dat zal binnenkort wel weer gelogenstraft worden, zoals dat bij dat soort verkoopargumenten meestal gaat, ga maar eens naar bv.: http://www.youtube.com/watch?v=DOcj0ZcBjA0&mode=related&search= om te kijken wat er zoal nog aan materiaal rondzweeft....)
Maar goed, voor we helemaal afdwalen: het is een ruig Rainbow optreden. Ik heb ze wel eens beter gehoord en gezien en hoor Blackmore liever iets vaker subtieler, maar dat wil niet zeggen, dat het niet de moeite waard is deze samenstelling (weer) eens aan het werk te zien. Lang uitgesponnen versies van bv. Catch the Rainbow, Man on the silver mountain, etc., met aan het eind de obligate (en m.i. volledig overbodige) 'guitardemolition'. Wat intervieuws nog en veel info in de bijgesloten boekjes.
Ik kijk uit naar de beelden van de optredens met Joe L.Turner en Roger Glover, die ik nog op een Betamax-tape heb staan. Misschien wat songerichter (velen lezen hier:'commercieler'), maar als totaal m.i. een beter concert. |
 | Crosby, Stills, Nash - Daylight again gefilmed in 1983 bevat prachtige vertolkingen van vele bekende songs alswel van hun toenmalige nieuwe CSN-album. Mooie versies van bv. Dark Star, Cathedral en noem maar op. Om te smullen als je een liefhebber bent van deze mensen. (en dat ben ik zeer zeker)
Aanrader!
|
 | Eric Clapton - One more car, one more rider, is de vermoeiende titel van een in mijn ogen en oren ook nogal vermoeiend concert. Begrijp goed, er wordt natuurlijk prima gemusiceerd, maar het wordt hier en daar zo slaapverwekkend, dat ik het gebeuren pas in drie gedeeltes bijlangs kon komen. Misschien binnenkort weer eens iets ouders van de man aanschaffen. Voor een relaxt avondje is dit echter wel een absolute 'killer'.....
|
 | Nee, dan de Allman Brothers - Live at the Beacon Theatre. Dat zijn gedeeltelijk ook een partijtje ouwe kerels, maar met een vette portie peper in de reet! Dat gaat los, professioneel en gedreven. Er wordt misschien wel nauwelijks bij bewogen, maar toch lijkt het een hele show, nou, dan doe je toch echt wel iets heel goed hoor.
Nieuw jonkie op gitaar is hier Derek Trucks, die zijn visitekaartje moeiteloos afgeeft. Te gek!
|
 | Hier een copietje gemaakt van mijn oude video van het eerste Deep Purple Concerto uit 1969!! Een wonderlijke en boeiende combi met duidelijke tegenzin van beide partijen. Toch valt er muzikaal nog genoeg te genieten.
Voor de up-to-date-versie zie hieronder.
|
 | Mijn eerste Deep Purple-dvd was Deep Purple in Concert with the London Symphonic Orchestre (Conducted by Paul Mann). Opgenomen Live in the Royal Albert Hall te Londen op 25 en 26 sept. 1999.
Het verhaal is misschien inmiddels bekend. Het oude Concerto van Jon Lord uit 1969 opnieuw, maar nu met gemotiveerde musici. Wat mij betreft staat het als een huis en extra leuk zijn ook de extra'tjes in de vorm van bv. Pictured within van een oudere solo-cd van Jon en enige songs met Dio van de Butterfly Ball.
Na de Three Movements volgen nog uitvoeringen (met orkest en aparte blazerssectie) van Ted the Mechanic, Watching the Sky, Sometimes I feel like Screaming, Pictures of Home en natuurlijk het obligate Smoke on the Water. Een nogal symfonische gebeurtenis en eigenlijk vind ik dat een heel sterke eigenschap van Deep Purple, die met Steve Morse z'n compositorische invloed ook iets beter uit de verf lijkt te komen dan voorheen.
|
 |
Copietje van mijn oude video van Rainbow - The Final Cut. Een combinatie van een stelletje clips! (jawel) afgewisseld met live-opnames in verschillende samenstellingen van de band. Leuke collectors-item. Van de legendarische samenstelling met Ronnie James Dio helaas hier geen spoor.
Heb ik dat zojuist netjes gecopieerd worden we bediend met de officiele dvd-uitgave tesamen met Live between the eyes. Een optreden met Joe L.Turner en Roger Glover, die ik nog op een Betamax-tape had staan. Misschien wat songerichter (velen lezen hier:'commercieler'), maar als totaal m.i. een beter concert dan het bovengenoemde Munchen. |
 |
Concert van Gary Moore: Live at Montreux, uit de tijd dattie er nog echt zin in had. Natuurlijk komt er ook een behoorlijk blik gitaren voorbij (zelfs een Heritage i.p.v. een Gibson, en gelijk heeftie wat mij betreft!), naast een gastoptreden van Albert Collins.
Bonus tracks zijn van een concert aldaar uit 1997, wat je m.i. beter over kunt slaan. Voor de rest is het een heerlijke DVD met fantastisch gitaarspel. |
 |
Een van mijn oude helden Robin Trower heeft eindelijk een concert op DVD uit: Living out of time heet het juweeltje. Hij mag dan hier al zijn 60-ste verjaardag vieren, veel jonkies zouden het graag ook zo kunnen. Maar ja, zo'n stijl kan je niet leren, dat ben je of je bent het niet!
De helaas weer naar ons aller huis teruggekeerde James Dewar wordt wel nog steeds node gemist....., maar je kan niet alles hebben, zullen we maar zeggen. |
 |
Queen & Paul Rodgers - Return of the Champions.
Met wie kun je nog geloofwaardig op je oude dag het podium beklimmen als je Queen bent. Wie heeft zo'n grote maat schoen, dattie zichzelf daar wel even neerzet zonder ook maar een greintje op Freddy te willen lijken? Tsja, Paul Rodgers natuurlijk. Wat de man hier neerzet is verbluffend en laat maar weer eens zien waarom zoveel zangers hem als voorbeeld hebben. Ook de Queenies worden tot grotere hoogten opgezweept dan ik ze vroeger wel eens heb gezien. Wel met behulp van enige aanvullende muzikanten, maar dat is ze graag vergeven. Best wel te gek concert dus! |
 |
Weer eens een copietje van een oude video van mij betreffende een oud concert van Mr. Big!. Gedeeltelijk nog in de "Barbie", maar oooooooooh, wat kunnen die gasten spelen, mannnn! Billy Sheenan vindt dattie bij Niacin nog harder moet werken. Nou aan dit werk komen de meesten sowieso niet in pakweg 3 levens toe. Samen met Paul Gilbert is het af en toe bij het vermoeiende af, maar toch lijkt de song er niet onder te lijden en dat is eigenlijk nog wel het knapste. |
 |
Concert van Journey uit 1981 van de Escape Tour. Wow, als er toch iemand met groot gemak zingen kan, dan is het die Steve Perry toch wel hoor! Voor de rest zeer gedegen amerikaanse melodiese hardrock. Goede pakkende songs uit de tijd dat Neil Schon nog uit stoerheid nietteveel mocht lachen ;-)). Zeer professioneel allemaal en absoluut de moeite waard voor een ieder die het Escape album ook tot de beste tijd van Journey rekent. |
 |
Concert van Pink Floyd - Live at Pompei. Tsja, wat valt er van te zeggen, dit legendarische concert zonder publiek in die absurde omgeving. Zeer sferisch met prachtige uitvoeringen van Echoes, Saucerfull, etc. etc. Natuurlijk waren we er niet bij, maar we moeten het toch met z'n allen echt wel gezien hebben hoor! ;-)) |
 |
Ja, een beetje modern kan ik ook wel zijn!! Anouk is Alive, waar Anouk met achteloos gemak zoals het lijkt, eventjes laat zien hoe je zo'n Ahoy-klusje klaart. Met een vrij donkere verfilming komt het - midden in de zaal - geplaatste podium nog beter tot zijn recht. Alhoewel ik lang niet alle Anouk songs mooi vind, heb ik toch een groot respect voor deze zangeres ontwikkeld voor de intense en eerlijk manier van "zijn". Veel mogen op haar "rock-chic" uitstraling vallen, maar ik zie toch meer de breekbaarheid en het drama van "wat doe ik op deze planeet-gevoel" in haar ogen terug. |
 |
De Hendrix van de jaren 90: Joe Satriani - Live in San Francisco De maestro is weer prima op dreef: 2 dvd's lang! (das wel heel lang) Moeilijk om zo'n heel concert boeiend te houden met een instrumentaal geheel en veel (misschien iets teveel) gitaaroverstatement, waardoor het na een tijdje wel wat op elkaar gaat lijken, zeker als je het hele optreden lang een enorme zonnebril op je hoofd houdt, waardoor je geen moment man's ogen kan zien. Dat vind ik nog wel het storendst. Maar goed, gewoon niet alletwee dvd's achter elkaar zien, dan valt er veel gitaargeweld te genieten.
Oh, ja, het publiek scandeert niet "Boeh!!", maar "Stu!!" (bassist). Dit even om een misverstand uit de weg te ruimen... |
 |
Deep Purple - Live in California 74 eindelijk op DVD met o.a. Might just take your life, wat niet op de video-versie te vinden was. Goed concert toen Coverdale en Hughes er net bijzaten. De nieuwe formatie was nog fris. Wel vind ik deze DP-versie wat meer 'over the top' dan die met Gillan, maar er zijn nog genoeg mooie momenten te genieten. Weinig interessant bonusmateriaal helaas. |
 |
Deep Purple - Live in Concert 72/73 waarop je kunt zien (zwart/wit!!!) en horen (en zien vergaat:) hoe de oudere formatie het deed, geheel zonder showattributen en meer van die bijzaak. Leuke bonus uit 73 van drie songs bij de BBC en wel in kleur dit keer (geluid ook beter). Alhoewel de split intern al gaande was klinkt dit toch nog steeds heel goed. Voor de DP-fan een must natuurlijk en ook leuk voor alle jonkies die vol verbazing kunnen zien hoe het er voor het MTV-tijdperk aan toeging ;-)). |
 |
Doobie Brothers live in concert, ja die leven ook nog! Echte onvervalste amerikaanse (country)rock van deze oudgedienden gebracht met een verve enthousiasme en perfectie om jalours op te worden. Alle hits komen voorbij natuurlijk. Live heel wat ruiger dan de oude plaatjes. Ook leuk voer voor ons gitaristen, want spelen kunnen de heren! |
 |
Copietje van mijn oude video met het legendarische Live & Dangerous concert van Thin Lizzy. Hoewel ik een groot liefhebber ben van de allereerste Thin Lizzy als trio met Eric Bell op gitaar, is dit toch een niet te versmaden concert met twin-guitars.
Vermijden: Thin Lizzy at Rockpalast (matig spel, slecht geluid) en de Thunder & Lightning Tour (dramatisch vermoeide Phil met over-de-top-gitaargekrijs) |
 |
Copietje van mijn oude video van Europe - The Final Countdown World Tour. Okay, allemaal hier en daar wat voorspelbaar en met een hoog Barbie-gehalte, maar er wordt wel degelijk heel goed gemusiceerd en dat levert toch een paar prachtige momenten op met destijds nieuwe gitarist Kee Marcello. |
 |
Van Halen - Live without a net. Vette Van Halen rock uit de beginperiode van Sammy Hagar. Veel energie en als een echt optreden (wat het ook was natuurlijk) in beeld gebracht in tegenstelling tot een latere DVD, die ge-edit is als ware het een serie videoclips. Deze is echt veel leuker! Nu nog een keer eentje met David Lhee Roth (please?) |
 |
Rory Gallagher at Rockpalast is een verzameling van 3 concerten die Rory voor Rockpalast speelde. Het eerste is uit 1976 met veel accoustisch werk, het tweede uit 1977 met electrisch geweld en het derde is een sessie-matig gebeuren uit 1979. Allemaal zeer de moeite waard. De passie spat eraf. Heel wat beter dan de wat "neppige" Irish Tour (zie verder naar beneden op deze pagina). Er zijn tegenwoordig nogal wat opnames van hem te krijgen. Eerst wordt een concert uitgebracht met de vermelding uniek en enig overgebleven, etc. En daarna komt er nog een hele reeks "blijkbaar ook enig overgebleven" concerten uit. Niet dat dat vervelend is natuurlijk, maar bij meerdere acts worden daardoor soms ook concerten aan de man gebracht, die beter onder een steen begraven hadden kunnen blijven (zie sommige Thin Lizzy concerten bijvoorbeeld). |
 |
George Clinton & Parliament Funkadelic - The Mothership connection is een mondvol. Ook het concert is een oog-en kijkvol gebeuren. Heftige vette soms ranzige funk met prachtige verkleedpartijen en dalende Motherships. Dit is niet alleen show, hier wordt ook gefunkt. Geen sofisticated Earth, Wind & Fire - funk, maar het werk vanuit de onderbuik. Heerlijk. |
 | Een "must" voor alle Stevie liefhebbers deze (maar liefst) twee concerten uit Montreux.
De eerste dvd laat een ploeterende (maar niet minder goede) Stevie zien voor een publiek dat de blues nog niet echt wilde eten. De tweede is een overwinningscomeback voor een behoorlijk uitzinniger publiek. Ook zit hier een Hammond-man bij en dat vind ik vaak een verrijking van het mooie, maar toch wat eenzijdige repertoir van deze geweldige bluesgitarist.
Ook Johnny Copeland speult nog un stukkie mit...
Vandaag de dag rest ons voornamelijk de clonen, dus wees blij met deze nalatenschap, zou ik zeggen!
|
 |
En weer geheel iets anders: Heart - Alive in Seattle is een optreden van de in nieuwe samenstelling opererende Heart. Gelukkig zijn de gezusters er nog steeds. Nancy, de prachtige ritmische gitarist en zangeres en Ann, die met de extra pondjes ook nog een extra octaafje lijkt te kunnen persen. Alle onvergetelijke Heart-songs komen zo'n beetje voorbij. en hoewel de ex-Alice in Chains-bassist er alles aan doet om te rocken, doet de vervangende gitarist toch wat dunnetjes aan. Je krijgt er een licht top-40 gevoel bij. Bij hun nieuwe cd is hij alweer vervangen trouwens. Toch een prettig concert van een band, die nog helemaal niet uitgerangeerd lijkt.
En nog eventjes helemaal alleen voor mijzelf: Wat een goede ritme gitarist is die Nancy toch en nog heel leuk ook! En wel in die volgorde! Zo! |
 | Dit is de absolute 'must' voor alle Focus fans: Masters from the vaults. Zeldzaam materiaal uit '71 met een improviserende band, bezig met pre-Moving Waves materiaal. Beelden van de Grey Whistle Tests uit '72 en '73. Uit '74 concertbeelden van de Hamburger Concerto en nog een stukje met Philip Catherine als gitarist. Daar is het ook gelijk duidelijk dat hoe goed dat live ook is, de magie wat afwezig lijkt en de band m.i. overkomt als een goede normale fusion-act.
Over de rest van het materiaal niets dan lof.
Ga kijken en je begrijpt waarom deze band terecht geschiedenis schreef.
Helaas botert het (zoals iedereen al uitgebreid weet - gaap !!) natuurlijk geheel niet tussen Thijs en Jan, maar ooit was het magisch. Met dank!
Met alle respect voor de heroprichting van Focus, maar de DVD-live in America in nieuwe bezetting toont toch een soort Top 40 versie. Enige die daar op schittert door zijn volstrekt eigen aanpassing van het repertoire is nieuwe drummer Bert Smaak. Helaas kan de stijl van de nieuwe gitarist mij niet bekoren, alhoewel hij zeker niet de eerste de beste is.
|
 | Fantastische 'metal'-achtige band, dit Nightwish. Hier de live-dvd: "From wishes to eternity".
De zangeres Tarja zingt nogal klassiek, maar met een prachtige stem en impact en loepie-zuiver. Veel van die 'dubbele bass' typische ritmes met lange zangmelodieen, gebracht op een manier die ik 'bekendere' bands in dit genre nog moet zien doen. Ben normaal niet zo into deze muziek, maar voor hen maak ik graag een uitzondering. Het wordt ook gebracht zonder dat 'over the top' theatrale, wel genoeg daarvan hoor, maar net lekker.
Duidelijk allemaal muzikanten die hun mannetje staan, zonder in eindeloze solo-escapades te vervallen. Degene die echter het grootste mannetje staat is de zangeres, om het nogmaals te benadrukken, die is van een andere planeet. Gaat dit zien.
Er wordt hier en daar beweerd dat de sound van deze dvd niet o.k. zou zijn, maar die ervaring (op een wat ondefinieerbare bas na) heb ik hier niet en ik draai hem gewoon stereo af met de dvd op 5.1. Dat klinkt prima.
Nightwish
|
 |
Led Zeppelin - How the West was won (mijn werktitel, hij heet gewoon: Led Zeppelin) als indrukwekkende dubbel-dvd.
Daar is inmiddels als zoveel over geschreven, dus laat ik het kort houden: Ben je Led Zeppelin liefhebber of interesseer je je voor de tijdloze aspecten van muziek: KOPEN!
O.k. iets langer dan:
De 1e dvd is voornamelijk een leuk tijdsbeeld van toen ze nog niet wereldberoemd ;-)) waren met een concert in the Royal Albert Hall uit 1970. Nog weinig 'showie' en wat rommelig/langdradig, maar met veel inzet en potentieel.
De 2e dvd begint met een beeldenraapsel van een live-uitvoering van the Immigrant song eronder. Dan wordt het pas echt interessant: Vier songs live uit de Madison Square Garden uit 1973. Het beeldmateriaal is ongelovelijk alsof het gisteren met de modernste camera was geschoten en ook het geluid mag er zijn (maar dat laatste geld eigenlijk voor heel de 2e dvd). Jammer is, dat de beelden van de zingende Plant veelal goed geplakt zijn, maar die van de spelende Page wat vaker niet kloppen, zodat je als gitarist een beetje het idee krijgt naar een 'clip' te kijken. Echt live uit die tijd moet het echter wel zijn, want dit kannie nu inmiddels niet meer. Verder nog materiaal uit Earls Court uit 1975, waar de volledig ingespeelde Zep voor de helft ook accoustisch bezig is. Heel mooi. Dan nog een klein uurtje genieten van Knebworth uit 1979. Hier is de showie Zep alweer wat gewoon zichzelf geworden en heeft daardoor haast juist nog meer inpact. Plant is deze dvd opmerkelijk goed bij stem (zeker vergeleken met The song remains enz...), Page is gedreven, soms heel slordig soms magistraal, Bonham is ongelovelijk en Jones de rust en betrouwbaarheid zelve.
Alle 2 dvd's aangevuld met van allerlei leuks. Maar vooral de 2e is voor mij althans helemaal smullen. Ik durf het haast niet te zeggen over een oude band, maar zo worden ze helaas niet veel meer gemaakt. Dit moet zowel veel inspiratie alswel frustratie opleveren voor jonge bands. |
 |
Ook al Live uit 1999, maar dan alleen Deep Purple, de band zelf: Total Abandon - Australia '99. Deze dvd duurt maar liefst 200 min.!! Te beginnen met 16 Live-songs (oud en nieuw door elkaar), waar we bv. eindelijk weer eens Fireball, Bloodsucker en Speed King kunnen begroeten naast mooi nieuw materiaal zoals: Almost Human, Watching the Sky, Ted the Mechanic en Sometimes I Feel like Screaming.
Daarna nog zo'n 11 "Special features" met Live opnamen uit andere plaatsen + interviews en noem maar op. Erg veel waar voor je geld. (Ter vergelijk: een dvd van Candy Dulfer - hoe leuk ook - duurt bv. maar een uurtje!) |
 |
Meet the Flower Kings. Een limited edition double DVD + double CD. Allemaal mooie epische werken komen voorbij en goed gespeeld natuurlijk. Kijk een uitvoering van Stardust we are van 26.25 min. kun je mij altijd voor wakker maken.
De intermezzo's heb je alleen wat aan als je Zweeds behoorlijk op peil is.
Een minpuntje van deze DVD is dat het in de studio voor een select publiek is gespeeld, waardoor het allemaal wat klinisch overkomt en zeker niet de ervaring weerspiegeld die je krijgt bij een Flower Kings-concert in een normale zaalambience. Ook zet ik de tv gelijk maar een stuk donkerder, want de opname ontbeert nu eenmaal die sfeer, die het m.i. zeker behoort te hebben. Gelukkig is de geluidskwaliteit heel behoorlijk. Maar goed, wat zeur ik, hier zijn ze ten slotte met alle gasten van dien toch eindelijk live op het beeld! |
 |
|
Jimi Hendrix & the Band of
Gypsys - Live at the Fillmore East is niet een volledige concertregistratie zoals vele video's over Hendrix vaak insinueren, maar vooral ook veel interviews. Wel unieke beelden van deze soulfulle samenstelling, waarvan vele zelfs in zwart/wit. Het geeft zeker een goed beeld van Hendrix als gitarist, vernieuwer en voorloper van hele generaties, die hopen hetzelfde trucje ook eens te kunnen uithalen. Altijd lullig met zo'n origineel ernaast. |
 |
Candy Dulfer - Live in Amsterdam is een wel haast bijna perfect optreden in een speciaal voor die gelegenheid klaargemaakt zaaltje. Het is swingend en boeiend (een fantastische drummer) en met o.a. een gastoptreden van Dave Steward, Angie Stone en Pa Dulfer. Gedegen vakwerk wat mij verder nergens verrast en soms zelfs ietje klinisch overkomt. Duurt zoals ik al eerder aangaf bij Deep Purple, helaas slechts een uurtje als je de toegevoegde clips en obligatie foto's even niet meerekend.
Nog even een berichtje van Lucia: zij stoort zich vooral aan het feit, dat beeld en geluid niet altijd geheel synchroon lopen. Dit is een euvel wat zich helaas bij veel dvd's voordoet. Het is jammer, daar het het idee oproept, dat er gerepareerd zou zijn, wat helemaal niet hoeft want het kan ook niet precies genoeg samengevoegd zijn. |
 |
En nu een verrassing van de eerste orde: Nee, niet weer een Deep Purple-dvd?!? Helaas beste lezer....... Wat nou helaas! Dit is een snoepje! Een liefdadigheidsconcert uit 1995 in India: Bombay Calling - Live '95 (official bootleg). Steve Morse zat er nog maar net bij en de energie en het plezier druipen van de beelden af. Dit is een van de leukste beeldregistraties van een Deep Purple optreden die ik ken. Iedereen is ook prima bij snaar, toets, trom en stem. 18 Knallende songs in bijna 2 uur. De eerste keer dat bv. Fireball, Maybe I'm a Leo en Pictures of Home eens in de set-lijst staan!
Aanrader! |
 |
AC/DC levert met No Bull opgenomen in het Plaza de Los Toros een stevig gevecht met dezelfde accoorden af. Het blijven wel mooie stevige accoorden, daar niet van. Daar ikzelf meer een AC/DC liefhebber met de helaas overleden zanger Bon Scott ben, overtuigen mij de nieuwere songs niet zo en vind ik de dvd pas echt leuk worden als halverwege het oudere werk begint. Brian Johnson is zeker live geen geweldenaar en zijn stem is dan ook niet al te zeer in beeld gezet. (hoezo beeldspraak!) Wel dendert het allemaal vakkundig door en Angus speelt weer een overtuigende karikatuur van zichzelf. Dat kan alleen hij maken. Gelukkig is ook Phil Rudd weer terug op drums. Nog wat geweldige kanonnen die ook afgeschoten worden en we kunnen tevreden met nog een extra gehoorbeschadiging erbij weer naar huis.
Het geheel duurt wel 2 uur + nog ong. 20 min. special features enzo. Een must voor de fan. |
 |
AC/DC levert met Stiff upper lip live eigenlijk nog een veel leuker werkje af. Voor de rest geldt toch weer voornamelijk wat hierboven ook staat, maar deze sfeer en wat nieuwe songs hebben net iets meer, denk ik. Ach ja, geheel in de stijl van het volledig zichzelf blijvende AC/DC.
Een journalist beschuldigde Angus er eens van 10 dezelfde cd's gemaakt te hebben. Zeer verbolgen over zoveel onkunde antwoordde gitarist:
"Welnee, het zijn 11!!" ;-)) |
 |
The Isle of Wight Festival, gehouden in 1970 geeft een leuk beeld van de grote festival-sferen. Natuurlijk veel geblahblah en knullige organisatie-taferelen, maar gelukkig ook vooral veel leuke bands. Hendrix, the Who, the Free, Taste, Ten Years After, ELP (Emerson, Lake & Palmer dus voor de jongere bezoeker), Moody Blues, Jethro Tull, Family, etc. Wel zo leuk als Woodstock eigenlijk. |
 |
Led Zeppelin met de beroemde en omstreden film: The Song Remains the Same (in concert and beyond). Nu, dat "beyond" had er voor mij echt niet ingehoeven; heb ik altijd overkill gevonden. Echter de enige officiele beeldregistratie die we van deze uiterst belangrijke groep hebben. Ze gaan er live zeker best tegenaan en de inspiratie, transpiratie en improvisatie zijn af en toe om van te smullen, alhoewel de beelden heel vaak niet bij de muziek kloppen. Houd je niet van lange solo's: niet kopen. Page gedreven, hakkerig, maar o zo boeiend over een - om van te smullen - ritmesectie. Plant begint al de nodige scheurtjes te vertonen (push, push, push ....) bij het hogetonenwerk, maar het kan er allemaal nog best mee door. Het blijft een legendarische band, punt!
Toegevoegd: maar je kunt beter de dubbel-dvd: How the West was won kopen. Zie boven. |
 |
Hier nog een laatste kans om Ritchie Blackmore (met (bokke)Pruik) in Deep Purple te zien uitblinken in zowel z'n gitaarspel als z'n humeur! Come Hell or High Water. Nov. 1993 in Birmingham. Wederom een 2 uur durend Concert. Het gebruikelijke + het nodige van het album: The Battle Rages On. Misschien niet altijd even bezield maar nog steeds van professionele klasse en de moeite waard. Het einde van een tijdperk. |
 |
Wishbone Ash - 25th Anniversary of the Marquee uit de serie Legends of Rock. Naast de oer-Wishboner Andy Powell: Laurie Wisefield op gitaar en op bas - even van Uriah Heep - geleend: Trevor Bolder. Opgenomen begin 1983. Ik vond die tijd zeker niet hun glorierijke periode, maar nu houd ik ook niet zo van die wat voorspelbare jaren '80 sound in de Rock. (of waar dan ook in, eigenlijk) Toch is er zeker meer dan een halve dvd lang nog wel iets te genieten. Naast de obligate poses en aankleding (zucht) kan Wisefield zeker een mooie slowe stijl neerzetten. Hij is een bijzonder smaakvolle gitarist, maar het zijn zeker niet de 80-songs die overtuigen (gelukkig zit er nog genoeg ander materiaal tussen) en "Legends" is wel wat overdreven en misschien iets te hoog gegrepen. (zie bv. Purple en Zeppelin) |
 |
Rory Gallagher, a Film by Tony Palmer. De Irish Tour 1974 was meer gebaat geweest bij een echte concertregistratie i.p.v. een film by ... Veel gefilm achter het podium en lang niet altijd de volledige songversies, die vermeld staan. Veel van Rory's beste werk komt niet altijd aan bod. Dat is jammer, want hij was een betere gitarist, dan hier lijkt. Wel wordt zijn betrokkenheid met zijn muziek, bezieling en zijn aardige persoonlijkheid duidelijk in beeld gebracht. Daar is ook iets voor te zeggen. Jammer is weer dat tijdens de solo's zijn hoofd meer in beeld is, dan zijn vingers als ware het een sexfilm, die op die manier door de keuring gesleept kon worden. Toch een leuk document. Voor zijn muziek alleen zou ik in zijn rijke cd-verzameling duiken. |
 |
Deep Purple - New, Live & Rare (the video collection) 1984 - 2000) is een "Ach, ja" voor de verzamelaar (zoals ik). Wat ouder live-werk met Blackmore (niet heel bijzonder materiaal) + oude clipjes. Ook beeldmateriaal van Purple met Joe Lynn Turner op zang, maar helaas niet live. Verder nog veel live uit de Steve Morse tijd, waarvan veel dingen ook al uitgebreid op de andere dvd's aan bod komen, of je moet gaan voor de live-versies van 69 en Fools (heel mooi) van het Montreux Fesival 2000. |
 |
The Legend Continues... van de nog niet vergeten Uriah Heep. Als we het toch over Legends hebben, dan is dit er toch ook een. Misschien niet helemaal van het eerste uur, maar ze horen erbij die Hiepers. Beroemd en berucht in hun begin- en glorietijd met Ken Hensley (toetsen) en zanger Dave Byron (helaas zingt die nu bij Hendrix). Ik heb dat altijd de meest unieke samenstelling gevonden. Never change a winning team. Later bleef de band wel "op stand", maar vaak was de magie er niet meer. Nu dan een dvd van de samenstelling, die het langst bij elkaar is, met o.a. Bernie Shaw op zang. Die Bernie is niet misselijk, die wil elke zichzelf respecterende rockband wel hebben. Ook de koortjes zijn weer als vanouds (uniek in rock-land). Het is een meer dan 2 uur durende concertregistratie met nieuwe en oude songs, allemaal zeer overtuigend en bijzonder sympathiek (mag ook wel eens gezegd) gebracht. Alleen drums en gitaar zijn origineel. Gitarist Mick Box, vriendelijk en wat rustiger dan vroeger. Trevor Bolder weer terug van Wishbone Ash: geweldige bassist. Een mooi en eerlijk concert door een band die het nog lang niet verleerd is. Aanrader! |
 |
Stevie Ray Vaughan and Double Trouble luidt deze mondvol en het schijfje: Live at the el Mocambo. Zowel Stevie als zijn uiterst solide begeleidingsband gaan er gelijk stevig tegenaan bij dit optreden in een voor zijn begrippen vrij kleine zaal, waardoor wel een prettige intieme sfeer ontstaat. Het optreden stamt uit 1983, zijn begintijd als bekende gitarist. Veel up-tempo werk, zowel van Hendrix als van zijn eerste eigen cd. (Texas Flood)
Misschien jammer van de vertolking van Third Stone from the Sun, dat een obligate Hendrix-uitvoering met strat-mishandeling krijgt. Beetje zonde, tweeledig bedoeld. Hij maakt het echter weer goed met een prachtige en gevoelige uitvoering van Lenny. Van deze kant van hem had ik persoonlijk op deze DVD nog wel meer willen horen.
Er is inmiddels nog een andere DVD van hem uit, die uit een later tijdperk stamt, maar die ik nog niet gehoord/gezien heb.
De laatste juweeltjes van een voor onze begrippen te vroeg naar de andere dimensie verhuisde gitarist. |
 |
Hoezo teeny-bopper? Tegenwoordig ziet meneer Peter Frampton er heel wat anders uit en speelt gemiddeld een stuk steviger en zeker ook beter. Gebleven is zijn sympathieke uitstraling en podiumpersoonlijkheid, zoals te zien en te horen op Live in Detroit (2000).
Je krijgt hier 2 uur geinspireerd spel met een mix van oude en nieuwe songs, waarvan ik de nieuwe eigenlijk wel zo leuk vind. Hij speelt nog steeds met oude maten (met de meeste al zo'n 20 jaar. Misschien moeilijk te begrijpen als je zelf net die leeftijd hebt.) De fantastische drummer is van een iets recentere datum.
Als toegift nog een half uurtje interview over het rijke verleden t/m de nieuwere richting. De man hoeft het voor het geld allang niet meer te doen. Dit is echt muziek met passie en voor de lol. |
 |
Black Sabbath behoeft natuurlijk verder weinig introductie. Hier hun Live-dvd: The Last Supper. Een prima optreden met de nodige magie en lol van de oudgedienden. De meeste oude krakers zoals: B.S., Paranoid, Iron Man, Sweet Leaf etc. komen natuurlijk voorbij, en des te duidelijker wordt de invloed van deze band op het gehele metal-gebeuren zichtbaar. You can't beat the original!
Ook de toegevoegde intervieuws zijn vaak, vooral door de maffe en veelal bijzonder moeilijk te verstane Ozzy bijzonder hilarisch. Enig en stevig minpunt is dat deze intervieuws wel vaak een live-song middenin onderbreken en dat het totaalgeluid behoorlijk onder de maat is. Voor de rest is het een feest. |
 |
En hoe redt Ozzy Osbourne - Live at Budokan zich zonder zijn oude bandmaatjes? Tsja, muzikaaltechnisch gezien zelfs een stukje beter natuurlijk, hoewel het allemaal niet bepaald magisch is wat er gebeurd. Veel songs van het 'wonder' Ozzy alleen zijn niet echt heel erg mijn ding, maar de mensen die hij toch altijd weer om zich heen verzameld mogen er zijn! Ook als je niet echt 'into Ozzy' bent, is dit toch het kijken waard om die Zakk Wylde nu eens live aan het werk te zien. Wat een beest! Wat een brute toon! Dit is geen nep, dit is het echte werk, gepaard aan een techniek, waar we met z'n allen van dromen.... |
 |
Zijn er nog stevig geengageerde bands? Nee, dus, want de aanvoerders supreme hiervan bestaan helaas niet meer: Rage Against the Machine.
Hun Live-dvd heet: The Battle of Mexico City en is een concertregistratie in deze broeierige stad. De heren gaan er goed tegenaan en tussen de songs door worden wij simpele wereldvreemde broeders warm gemaakt voor de Mexicaanse revolutie. (Er is zelfs een bonusfeature, waar een revolutionair leider meer dan 20 min. de zaak uit de doeken doet. Het lijkt duidelijk aan wiens kant de band zich geschaard heeft.)
Vooral veel bombast en gesproken kwaadheid, maar soms ook een paar verstilde momenten, die je haast naar de keel schieten. Ja, een must voor de liefhebber zou ik zo zeggen. Voor mij ook daar Zack de la Rocha de enige rapper is die ik kan aanhoren. |
 |
Las ik niet eens dat Roger Waters in een interview zei, dat Pink Floyd (zonder hem) geen idee hadden wat ze eigenlijk speelden? (mede zijn oude songs) Nu, was ik van de laatste Floyds met hem en zijn eerste solo-dingen weinig tot niet onder de indruk, maar wat schets de verbazing: hier komt hij met een (ook cd) dvd: In the Flesh Live, waar hij haarfijn uit de doeken doet wat hij eens bedoeld moet hebben. Twee�nhalf uur durend en constant broeierig boeiend speelt de oude meester, begeleid door een all-star bezetting (Doyle Bramhall II, Graham Broad, Jon Carin, Snowy White, Andy Fairweather Low, Andy Wallace + 3 zangeressen w.o. Katie Kissoon) zich door een verscheidendheid aan Floyd composities en eigen werk heen. Veel mooie arrangementen en veel sfeer. Heel wat anders dan de latere Floyd concerten, die hoewel altijd goed, toch enigszins de indruk gaven dat ze zichzelf stonden te "Top-40-tigen". Nee, hier is voer voor de oude Floyd-fans, die dat type inleving en uitvoering de laatste tijden node gemist hebben.
Toegevoegd nog wat wetenswaardigheden over iedereen die meespeelt (leuk detail: alleen bij de dames wordt het geboortejaar niet vermeld!? ;-)) + nog enige repetitie-shots.
Een aanrader van het eerste uur. Bekeert U! |
 |
Is Brian Setzer met zijn Orchestra niet een van de heruitvinders van de rockabilly (schrijf ik dat goed?) met compleet orkest? Was hij ook op het matige Woodstock '99 niet een van de weinige echt geweldige acts? Voor wie daar aan twijfelt ligt hier voor je het overtuigende bewijs door hemzelf aangeleverd op een glimmend (want alles glimt aan B.S.) schijfje: Live in Japan. Anderhalf uur smullen van oerdegelijk en aanstekelijk vakmanschap van het hele orkest plus een showcase van fantastisch gitaarspel.
Om uit te rusten (nou ja, wat heet....) ook een paar songs in de afgeslankte versie van zijn trio: '68 Comeback Special. |
 |
Daar waar Free veel soul aan de dag legde, ging Bad Company destijds duidelijk verder in de rock. Paul Rodgers bleef geweldig zingen. Dat hij zo mogelijk nog beter zingt dan toen, kun je beluisteren en bekijken (let op zijn mooie pruik!) op: Merchants of Cool, waar veel van de oude BadCo-hits voorbij komen. Ook van de partij de oude Free/Badco drummer Simon Kirke, die als geen ander een groove kan neerzetten. Nog steeds (of is het: alweer) een aanstekelijke band, die duidelijk een aantal tijdloze songs heeft geschreven. Ook een paar bekende Free-krakers worden niet geschuwd. Hoewel ik gitarist "Bucket" nergens het niveau van Mick Ralphs en zeker niet dat van de legendarische Paul Kossoff hoor en - ook qua uitstraling - zie bereiken in de solo's, moet wel gezegd worden dat hij een uiterst adequaat begeleider is voor de inmiddels niet meer "Shooting" maar wel degelijk "Shining Star": Paul Rodgers.
Slash en Neil Schon komen ook tijdens "Wishing well" nog even voorbij.
Verder nog toegevoegd een nieuw studio-nummertje en wat interviews met de leden over hoe geweldig ze elkaar vinden, aangevuld met enige beroemdheden die dat ook vinden. |
 |
Styx, dus. Vroeger een van amerika's meest verkochte (lees ook: commerciele) symfo-acts. Ze halen dit kunstje opnieuw uit in: Return to (the) Paradise, zonder dat er duidelijke slijtage te zien is. Zingen kunnen ze allemaal ook nog prima en het haar is ook nog overdadig aanwezig, alhoewel je zeker bij die u.s.-bands nooit helemaal zeker bent van wat wel en niet helemaal echt is. Het is in ieder geval een gedegen, maar typisch amerikaanse "show", waar zeker mooie momenten voorbij komen. Vooral de nieuwe drummer is adembenemend. Toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken, dat veel van hun werk voor mij de tand des tijds niet echt doorstaat, misschien is het drama me er te commercieel bovenop gelegd, misschien was ik nooit echt fan genoeg. Voor de echte fan daarentegen zal het een verademing zijn deze oude helden opnieuw te zien schijnen. |
 |
Jawel, wederom een Deep Purple DVD: Perihelion.
En wel zeker een mooie, maar laat ik eens volstaan met een weergave van de kritiek van de DP-site:
Not another bloody live DVD release they cry? I'm afraid so. Is it worth it? The answer as always, is yes. Sorry, that's the way it is with these guys. They get better and better and this is also the last (so far) official release with Jon Lord on keyboards.
With a setlist that can only be desribed as conservative, with nothing of the excellently heavy Abandon CD, they still manage to slip in a couple of surprises including Mary Long and a little tribute to Tony Ashton in Jon's solo. Anyhow, the setlist:
Woman From Tokyo, Ted The Mechanic, Mary Long, Lazy, No One Came, Sometimes I Feel Like Screaming, Fools, Perfect Strangers, Hey Cisco, When A Blind Man Cries, Smoke On The Water, Speed King, ...and ending with what could be described as two beginnings: Hush & Highway Star.
Interspersed in that lot are solos all round and a lot of the usual noodling.
Recorded at the Sunrise Theater in Florida on June 5, 2001, our contemporary reviews say it was a cracking performance. Definitely worth a look.
|
|
Mijn Tips 