Nederbands

Brainbox, een van neerlands eerste en meest avontuurlijke rock-(blues)bands, met in de eerste paar jaren nog voordat Thijs van Leer hem voor Focus wegkaapte: Jan Akkerman op gitaar. Later vervangen door Rudy de Queljoe en Herman Meyer. Met de laatste heeft ondergetekende nog in Bowl gespeeld. Ook de band waar we voor het eerst de zanger met het bijzondere stemgeluid: Kaz Lux tegenkomen. Wie kent niet hun onvergetelijke uitvoering van Summertime, hun eigen Dark Rose en het door Herman geschreven Doomsday Train. Hier de cd-verzamel: To You. Het Nederlandse symfo-boegbeeld, samen met Kayak en Solution, maar Europees Klassieker: Focus, met natuurlijk (o.a.) de immer vriendschappelijke :-) Jan Akkerman en Thijs Van Leer. Van het aantal mooie elpees dat ze gemaakt hebben, blijf ik het meest gehecht aan Focus II (althans zo heette de elpee vroeger in Nederland) en het Live-album. Focus II hier afgebeeld als de cd-versie met de amerikaanse hoes en titel: Moving Waves. Natuurlijk mag Focus III ook niet ontbreken, hoewel het gefreak hier en daar zelfs mij bijna teveel is ;-)), blijft het een Classic. Gelukkig weer te verkrijgen (voor hoelang?): Ship of Memories. Een mooie afsluiter van het Focus-tijdperk, alhoewel zwaar onderschat bevat deze cd toch echt juweeltjes met als (min of meer)toegift de U.S.single versie van Hocus Pocus. Tsja, en na het vertrek van Jan Akkerman (o.k. ik ben een beetje een fan (van zijn gitaarspel dan...) is er voor mij niet veel meer te genieten geweest. Focus 8 is de "come-back" cd, met op gitaar Jan Dumee. Een verrassende come-back, gestoken in een weinig verheffend hoesje en met een niet geweldige opnamekwaliteit toch de moeite waard en doet uitzien naar meer. Wel, hier is het "meer" dan: New Skin uit 2006 met nieuwe gitarist Niels van der Steenhoven en terug op het schip (God zei dank!) Pierre van der Linden. Mocht ik bij de vorige Focus-versie gewoon blij zijn geweest dat ze weer terug waren, nu mag ik tenminste echt ouderwets enthousiast worden!! Deze line-up is brilliant, evenals de cd! Als dit album in de 70-tiger jaren tot stand was gekomen, zou het "very easily have been a Classic" naast bv. Moving Waves. Alle Focus-ingredienten aanwezig zonder oubollig te worden. Niels is de eerste gitarist die Jan's schoenen lijkt te kunnen vullen, zonder zijn eigen identiteit te verliezen. Pierre is af en toe weer magistraal bezig en bewijst nog steeds tot werelds meest bijzondere drummers te horen. (hij mag dan zelf bijna nooit echt tevreden zijn, wij zijn er blij mee, Pierre!...) Bobby Jacobs op bas lijkt ook vrijer te zijn geworden en verwent ons met mooie inventieve partijen en een pracht basgeluid. Thijs is natuurlijk Thijs, en daar is er maar een van. Een die bovendien weer op zijn best schijnt te zijn: Hammond, Vleugel, Dwarsfluit, het komt allemaal weer smaakvol voorbij (inclusief natuurlijk de door Jan zo gewaardeerde mafkezerij ;-)). En nog maar een keer: die Niels is de definitieve aanwinst! Tegen het eind van de cd lijkt de "bite" er wel een beetje uit, dus als er al wat te mekkeren zou kunnen zijn, dan hadtie van mij wel iets korter gekund, maar ach, waar gaat het ook allemaal over nietwaar.... Dus: Allemachtig wat heerlijk om weer eens echte muzikanten aan het werk te horen!! Ga naar: Focus Om Cuby & the Blizzards te vergeten zou beledigend zijn. Ondanks of misschien ook wel: dank zij Harry's welgemeende emotionele steenkolenengels , de vele geweldige bluessongs en het gitaarspel van Eelco Gelling, ooit een van Europa's beste gitaristen, niet meer uit onze Hollandse geschiedenis weg te denken. Applenockers Flophouse(?), Too Blind to See, Sometimes en Simple Man waren mijn favorieten en zijn alsof ik er om gevraagd heb per paar voor mij op cd gezet. Mastering vanuit eigen studio betreft de cd van de Harry Muskee Band: Love Vendetta.(Is nl. nooit uitgebracht op cd.) Ik vind dit een van de Muskee hoogtepunten met o.a. Bernard Reinke op gitaar en Lourens Leeuw op bas. Oh, ja, heel boeiend en verschrikkelijk 'blues';-)) is deze ouwe: Live '68 at the Rheinhalle/Dusseldorf, met nog Herman Brood en als gast Alexis Korner. Natuurlijk is Cuby nog steeds een gewaardeerde act, zeker nu (al een hele tijd alweer) met Erwin Java op gitaar, die genoeg in huis heeft om zijn eigen handtekening in de band te kunnen zetten. Ik wacht echter nog op de eerste echt goede opname in deze samenstelling (zei hij kritisch ;-)), hoewel ik een song als 'Brother booze' wel weer heel mooi vind. Extra mededeling: Veel mensen nemen kontakt met mij op over de remaster van 'Love Vendetta' en vragen om een copietje. Vanzelfsprekend, gezien de kwaliteit van de cd natuurlijk, maar aangezien Harry de officiele release van deze titel afwacht en hij dus logischerwijze niet gebaat is bij het in omloop brengen van voortijdige copieen, zal ik dus het maken van meerdere exemplaren voor de smachtende fan helaas voor hen moeten afwijzen. Dit even voor alle duidelijkheid. Naast de plattelandsblues van Cuby hadden we natuurlijk ook de stadsblues van Living Blues! Vroeger vond ik deze band zelfs leuker dan Cuby, waarschijnlijk door het hogere rockgehalte van Ted Oberg en het klaaglijke mondharmonicaspel van "de Haas" oftewel Johnny Lagrand. Ik heb zelf ook meer van Living Blues dan van Cuby gespeeld. Bamboozle vond ik de mooiste. Hier op cd samen met Wang Dang Doodle uitgebracht. Misschien ben ik dan wel nooit een echte fan van de Golden Earring geweest, toch hebben ze enorm veel te gekke songs gemaakt en bezitten een uithoudingsvermogen (ook met elkaar) waar elke band een moord voor zou doen. Seven Tears blijft voor mij een van hun vreemdste en leukste, met niets ten nadele van zoveel andere G.E. cd's. (Beluister ook eens hun Live-album met de tijdelijke versterking van Eelco Gelling en op toetsen: Robert Jan Stips.) Hier een latere Live 2nd Live toen ze weer als kwartet opereerden, want dat is toch eigenlijk echt de Golden Earring. Wil je de sterkste kant van de Earring qua singles etc. verzameld zien: The devil made us do it (2cd). Earth & Fire was een symfonische en ook uiterst succesvolle single-band. "Ruby is the one", "Storm and thunder", enfin een eindeloze reeks te gekke singletjes. Voor wie vooral de singles wil horen verwijs ik naar de nodige verzamelcd's van deze met Kermie Jaagman (flauw: Jerny Kaagman) verrijkte band. Voor het meer elpee-gerichte werk, ziehier bv. de 2 in 1 cd met: Song of the Marching Children en Atlantis. The Sandy Coast met True love that's a (miracle ;-)) wonder, is door vele mooie singles niet uit de Nedergeschiedenis weg te denken. Dit is dus zo'n verzamelcd waar 'het' bijna allemaal op staat. Aan Herman Brood wil ik niet denken als neerlands populairste junkie, maar als een gevoelig mens en begnadigd artiest, als 'one of a kind' en dat het stil is geworden in de Nederlandse muziek. Het liefst draai ik gewoon een van zijn eerste cd's: Street, waar de 'rock & roll' nog meer 'soul' was. In Sweet d'Buster speeld mijn favoriete bassist Herman Deinum. De herkenbare funky songs verdroegen live gelukkig veel mooie improvisaties. Er is niet veel van ze op cd uitgebracht, of maar zo kort, dat je er snel naast greep. Ik heb nog een Sweet d'Buster - Live van iemand kunnen overnemen, maar dat was het helaas. Gelukkig kun je tegenwoordig bij Fonos terecht voor de oude opnames. Blijkbaar zijn ze ook niet helemaal vergeten, want er is weer een site over de band: sweetdbuster.nl De als instrumentale band begonnen Alquin, kwam na 2 elpees in die formatie terug met zanger Michel v. Dijk. Het geluid was daardoor misschien iets toegankelijker, maar nog steeds duidelijk symfonisch en sfeervol. Toen ik als zanger(?) begon, was deze band een van mijn grote voorbeelden. Gitarist Ferdinand Bakker zien we later na metamorfose van harige hippie in gordijnstof naar kortgewiekte driedelige tachtiger, terug in de Meteors. Hier hun 2 bekende studio-elpees met zang: No-body can wait Forever en Best Kept Secret uitgebracht op 1 cd. Tip: beluister ook hun Live-cd. Een van Nederlands bekendste symfo-bands: Kayak. Vooral in hun eerste tijd met zanger Max Werner vond ik ze erg goed. Later met Edward Reekers, die misschien wel een beter zanger was, vond ik hun repertoire toch wel wat saaier worden. Misschien te gepolijst, de "Bite" was er wat uit. Nu zijn ze inmiddels terug met Max en hebben weer een cd afgeleverd, die ik maar gedeeltelijk mooi vind, daar hij helaas meer in het verlengde van het latere gladdere repertoire ligt. Wel hierop voor het eerst Rob Winter op gitaar te horen. Hier het leuke vergelijk samen op 1 cd: Starlight Dancer met Max en Phantom of the Night met Edward. Nog niet zolang uit is de Live (2 cd): Chance for a LIVE time met voor de verandering weer een andere zanger: de gedegen Bert Heerink. Ook is er extra gitaar/zang bijgekomen: Rob Vunderink. Wel een mooie cd. Hier alweer iets later in de tijd de nieuwe: Night Vision, waar ze wel heel sterk revanche nemen. Misschien hier en daar een wat nieuwe Kayak qua geluid, maar de composities zijn over het algemeen bijzonder goed. Maar liefst bijna 70 min. krijgen we hier geboden, alhoewel het voor mij ook wel een goed uur had mogen zijn: d.i. minus de 2 laatste songs, die ik persoonlijk in verhouding niet sterk vind. Misschien nog iets meer breekbaar drama in de zang hier en daar? Ach er moet wat te zeuren blijven. Solution was de eerste nederlandse symfoband, waar ik verliefd op was. Wat een prachtige toetsensounds en lyrisch sax-spel. Het latere werk met veel meer zang, vond ik commercieel gezien begrijpelijk, maar ik houd toch meer van bv. de allereerste elpee: Solution, hieronder te zien in de cd-vorm met toegevoegd het m.i. iets mindere 2e album: Divergence. (Het nummer Divergence kennen we vooral ook in de uitvoering van Focus onder de naam: Tommy). Na Focus behoeft Jan Akkerman natuurlijk geen introductie. Van deze altijd experimentele en zoekende gitarist vind ik toch zijn oudere werk het inspirerendst. Zijn eerste werkje ..... is vrij experimenteel, maar blijft een apart plaatsje in mijn hart houden. Hij staat tezamen met het hele prille werk op A talents profile, maar dat is wel een hele vreemde combinatie. Heel mooi, en tegenwoordig eindelijk weer op cd is bv.: Tabernakel met het mooie orchestrale 14 min. durende: Lammy. (Vreemd dat wij hier Jan moeten bestellen via het amerikaanse "Wounded Bird Records"!) Hier is hij wel heel bevlogen bezig. (Veel luit-stukken ook) Ooit moet hij een heel gevoelig mens zijn geweest, of zou hij dat ondanks zijn tegenwoordige blah,blah juist toch nog steeds stiekem zijn? Ook op cd en zeer luisteraanbevolen bv: Jan Akkerman (1977), Aranjuez (met symfonie-orkest o.l.v. Claus Ogerman. Toen zelfs Willem Duys (ja, die!) dit mooi vond, werd de cd helaas voor velen nogal "not-done". Hoe onterecht.) en samen met Kaz Lux het mooie document: Eli. Heb hem net weer eens Live gezien in Groningen (dec. 2001) en Jan is nog steeds een belevenis. Zal mijn cd-voorraad weer eens aanvullen. Met o.a. dus deze Pleasure Point uit 1982, de wat gewraakte uitstapjes van Jan met een gitaarsynthesizer. Nu is deze cd nog gitaristisch genoeg en staat bol van sfeervol en gevoelig werk zoals bv. het prachtige: Visions of Blue. Assistentie van o.a. toetsencracks als Jasper van 't Hof en Joachim Kuhn. Veel bonustracks op deze heruitgave. Nog een veel latere: Blues hearts, die misschien weinig diepgang kent, maar zeer vakkundig en swingend is. Helemaal aan te raden (ik had hem bijna over het hoofd gezien) is de dubbellive-cd: 10.000 Clown on a rainy day. Zelden heb ik Jan + fantastische band zo gedreven gehoord. Ook tot mijn verbazing maar zeker tot genoegen veel Focusstukken naast de betere Akkerman-composities. Man, wat kan Jan zowel r&r-ruig als tot brok in de keel gevoelig spelen als ie zijn goede bui heeft. Zo worden ze maar weinig meer gemaakt helaas. Verplicht luistervoer, what can I say.......... Jan Akkerman (official site) Heel erg klassiek en volgens sommigen kitsch, maar van hoge kwaliteit was in die tijd: Ekseption van bandleider/toetsenist: Rick van der Linden. Zijn bewerkingen van klassieke stukken vind ik nog altijd heel wat leuker dan het populaire kauwen van bv. Andre Rieu tegenwoordig. Hier Ekseption 3, de enige elpee (want hij is niet op cd uitgekomen, deze is van elpee weer in eigen studio naar cd gemasterd) met maar liefst 2 zangers, waarvan Michel v. Dijk de oude bekende van Alquin is. Eigenlijk hoort Ayreon ook wel een beetje bij de gewone symfo afdeling, gezien vele buitenlandse gasten, maar Arjen Lucassen is toch eigenlijk "van ons". The Final Experiment is z'n eerste Ayreon. Vele zijn inmiddels verschenen, waarvan ik ook de nieuwere Dream Sequencer mooi vind. Toch blijf ik met deze het meest hebben. Jaren 80 muziek is mij gemiddeld altijd een crime voor de oren geweest. Een van de weinige uitzonderinge hierop vormde "onze eigen" Meteors (niet te verwarren met de engelse b.m.d.n.(band met dezelfde naam). Een geheel ander snoepje van gitarist Ferdinand Bakker, die we voorheen kenden van het mooie Alquin, die geheel andere muziek maakten. Hun werk is geheel onterecht nooit op cd uitgebracht, dus met de 3 elpees maar weer de studio ingedoken en hier is-ie dan: de ultieme compilatie: Meteors: Collection. Hier het laatste nieuwtje: Teenage heart is opnieuw gemasterd op cd verschenen met extra live-tracks! Dank Hugo voor de info hierover. Herinner je je deze nog, nog, nog etc.? White Honey met o.a. de verleidelijke Hanneke Kappen op zang, een fantantische Erwin Java op gitaar en Peter Walrecht op drums. Snelle rock strakgesneden op maat. Met dank aan Bram van der Land voor het op cd zetten van zijn oh zo kraakvrije elpee: Some kinda woman. Sjako! Ik heb al hun 3 cd's als trio, want dat vond ik toch hun meest opwindende periode. Intelligente naar de rock knipogende band met als gitarist en zanger de in het oog springende Wouter Planteydt. Hier mijn eerst-gekochte en favoriete cd: Secret Skin. P.s.: Ik lees net in het vrij nieuwe, maar zeer leuke: Aloha, dat ze weer als trio bij elkaar zijn. Blof Ja, ja toch een nederlandstalige band op de site. Nu vond ik ze altijd wel een goede band, maar misschien iets te gewoon "poppy" voor mijn smaak. Maar dan deze: Blauwe Ruis met nieuwe drummer, waar het verdriet om hun verongelukte oude drummer publiekelijk verwerkt wordt in werkelijk adembenemend mooie songs met zeer goede en diepzinnige teksten. Als dat geen traan bij je losmaakt, ben je een "kouwe" hoor, en dat is niet iets om trots op te zijn. Het geheel is zo geladen en gemeend, dat je m.i. zou kunnen zeggen, dat ze deze mooie cd toch eigenlijk met z'n vijven moeten hebben gemaakt. Neerlands sympathiekste meisje en zangeres moet tocht wel Ilse de Lange zijn. Prachtige stem en heerlijk haarzelf, heb ik veel respect voor. Haar eerste cd was me te country, daar ik niets met die muzieksoort heb, maar de live: Dear John vond ik al wel leuker. Veel mooier vind ik: Livin' on love. De nieuwe zal ik binnenkort ook eens kopen, want die klonk ook heel mooi. Zou ik het aandurven?!?! Aaarghh, ueueuhh ..slik ......................... Jaahh! Gelukt! Zonder verdere schroom presenteer ik u: Marco Borsato! Schakel nu niet uit, want wees eerlijk; naast het (on)nodige popie-jopie-spul schotelt deze - of je wilt of niet - sympatieke zanger ons toch regelmatig schitterende ballads voor. Bovendien is hij toch ook nog eens de promotor van het live-spelen met echte muzikanten. Enfin: mijn sympatie heeft hij, "well- or not-done". Luister naar: De Waarheid met o.a. het prachtige: Vreemde Handen.