De eerste band, die als magie over me heen rolde was Deep Purple. Van de eerste 3 Deep Purple-albums met Rod Evans op zang blijft bij mij voornamelijk de 2e Book of Taliesyn en de 3e Deep Purple(III) hangen.
Deep Purple in Rock echter was in die dagen voor mij de ruigste elpee die er bestond. Een vriend van mij had hem en dus kocht ik Fireball, toen die net uit was. Samen kwam je met je beperkte zakgeld toch tot meer elpees!
Hoewel de algemene opinie is, dat Fireball minder was dan In Rock, moet gezegd worden, dat dat zeker niet voor alle nummers geldt en bovendien is dit de favoriete zangelpee(cd) van Ian Gillan. (En dat ben ik met hem eens).
Machine Head is waarschijnlijk hun meest succesvolle werk en wordt nog eens dunnetjes (nou ja, meer dikkentjes) overgedaan op een van de beste Live elpees ooit: Made in Japan!
Met de wissel van Ian Gillan naar David Coverdale (later: Whitesnake) en Roger Glover naar Glenn Hughes werd een soulfuller geluid geintroduceerd op het verrassend goede Burn. Ook het soms verguisde album (niet door mij dus) Stormbringer laat een voor DP begrippen erg funky geluid horen.
Verrassend goed is ook het live-album Made in Europe.
Bij de switch van Ritchie Blackmore naar Tommy Bolin had ik gemengde gevoelens en "dat is zo gjebleeve", ondanks de best wel goede cd:Come and Taste the Band. (Last concert etc. niet beluisteren maar stiekum omsmelten)
Na het weer bij elkaar komen in 1984 werden er goede en slechte dingen gedaan, zoals de verrassende come-back cd Perfect Strangers. (Nobody's perfect(=live cd)...brrrrrrrrrrrrr!!!!)
Ruzie alom en DP terug met nieuwe zanger Joe Lynn Turner. De cd Slaves and Masters is goed, maar hoort meer bij de band Rainbow dan bij DP.
Ian snel teruggehaald, maar er volgt geen sterk album meer. Come Hell or High Water is nog een waardige live-afsluiter.
Maar zie, na een kort en waardig intermezzo met Joe Satriani kwam, zag en overwon: Steve Morse en maakte met de Purples m.i. een van de beste Deep Purple cd's ooit: the Purpendicular. Een van de mooiste Live-cd's met Steve Morse volgde kort daarna: Live at the Olympia (off.bootleg). Ook Total ABanDon (Live in Australie '99) mag er zijn, maar leuker is natuurlijk de DVD-versie en die is m.i. ook leuker dan de studio Abandon, die veel minder afwisselend is dan z'n voorganger.
En meer mooi werk volgde, zo ook de heruitvoering van Jon Lord's klassieke werk met het London Symphony Orchestra sept. 1999.
Ook net nieuw is het eigenlijk alleen voor de fans uitgebrachte concert met orkest en Dio, koor en blazers in de Ahoy te Rotterdam 30 oct. 2001. Mijn vriendin en ik waren daar natuurlijk ook present en hebben er zeer van genoten. Op het klassieke stuk na (rechtenprobleem enzo) staat de hele avond erop. Dus als je er was of het gemist hebt: hier issie dan.
Ik kan iedereen de geremasterde versies van het oude Deep Purple-werk aanbevelen. Die zijn echt veel beter. Roger doet dat erg goed en laat toch ook de originele sfeer goed in beeld.
Deep Purple Mark III: Ritchie Blackmore - Gitaar, Ian Gillan - Zang, Jon Lord - Toetsen, Ian Paice - Drums en Roger Glover - Bas (+ als goede 2e de Mark V (met Morse)) blijft voor mij de meest essentiele en legendarische DP. Helaas is Jon Lord (keyboards) nu ook gestopt. De nieuwe cd met Don Airey is gearriveerd en heet Bananas.
Het is een opmerkelijk schijfje geworden. Weinig echte oude Purple-sounds, wel veel Morse/Gillan geluiden, gelardeerd met een inventieve Airey. Ik vind hem veel beter dan Abandon, maar niet zo sterk als Purpendicular. De cd biedt veel afwisseling en geeft hoop voor een vernieuwd Purple-geluid in de toekomst. Wel ben ik echter niet heel erg blij met de mix. Deze is rommelig en sommige toetsensolo's lijken verloren te gaan. Voor de rest een boeiende plaat.
Gelukkig is het nieuwe Rapture of the deep nog een veel boeiender geheel met een veel betere mix, songs om veel te draaien en ook toetsenwerk mooi in beeld en om je vingers bij af te likken. Don lijkt een kruising tussen Jon en Keith Emerson. Zelfs een aantal bijna spirituele songs, Ian toch ;-))
Echt uitgebreide info over deze band en over allen die er ooit in gespeeld hebben of er zijdelings mee te maken hebben gehad: Deep Purple
Ook hier een kleine greep uit het grote oeuvre van Ian Gillan naast Deep Purple: uit de rocktijd met jazz-invloeden: Clear air turbulence en het sterke Glory Road (hard en ruig)
Plus ook nog even de vermelding van Jon Lord's prachtige bijna verstilde werkje: Pictured within.
 |
Na Fireball kwam een bandje genaamd Led Zeppelin mij ter ore, en wel met Led Zeppelin 4. (De eerste vier elpees ook qua uiterst fantasierijke titels legendarisch)
Hierdoor enorm geimponeerd groef ik terug naar 1, 2 en 3. Whole Lotta Love van Led Zeppelin 2 had toen iets magisch, vooral in de elpee-uitvoering, want op de single was het Pink Floyd-achtige tussenstuk verwijderd.
Mijn favoriete elpees bleven ook later toch 2, 3 en 4.
Mijn vriendin Lucia prefereert de Live: The Song Remains the Same. Zelf vind ik die BBC-sessions ook wel leuk, maar niet geweldig.
Later ben ik o.a. ook Houses of the holy, Presence en Physical graffiti meer gaan waarderen. In through the outdoor en Coda hebben mij echter nooit in zijn geheel erg kunnen bekoren.
Ik denk dat vooral Ritchie Blackmore en Jimi Page mij de eerste aanzet tot gitaarliefde en spelen hebben gegeven. Tegenstanders van mijn spel kunnen dus bij bovengenoemde heren beginnen hun gram te halen.
Inmiddels zijn we alweer aangeland bij: How the west was won, een 3-dubbel-cd maar liefst van opnames rond 1972. Tegelijkertijd uitgekomen met de DVD.
Het betreft live-opnames, die tot het beste van Zeppelin behoren. Ook de opname is prima. Voor mij echter is een bijna 20 min. drumsolo zonder beeld in Moby Dick en een hoop oude r&r-songs in Whole lotta love iets teveel van het goede, dus heb ik er wel een 30min. uitgeknipt en staat het geheel bij mij op 2 cd's. Dat luistert lekkerder (sorry guys!). Al met al vind ik de DVD-versies het beste.
|
Free was met de hevig vibrerende Paul Kossoff en eindeloos soulfull jeuzelende Paul Rodgers mijn favoriete rock/soul band. Een van de eerdere elpees, die ik koester is: Highway. Wie kent daarna niet Alright Now van de elpee Fire and Water of Wishing Well van Heartbreaker.
Free leek al wat op retour, maar kwam toch nog met een heerlijk live-album en het ballad-achtige: Free at Last. Dat was een te voorbarige titel, want daarna verscheen nog het reeds genoemde: Heartbreaker, waarvan gezegd wordt, dat de meeste gitaarpartijen al niet meer door Paul Kossoff zouden zijn gespeeld.
Ook de moeite waard is een van de vrij onbekende albums van 'die andere band' van Kossoff: Back Street Crawler - 2e Street.
Het aardige van al deze "oude" bands is toch, dat ook jonge mensen onder de 20 de nummers vaak kennen, alsof het in de genen zou zijn gaan zitten. Zelfs de fantasieloze housejongens lenen (tot mijn afgrijzen) regelmatig van deze originals.
Free info-site
|
Na Free komt natuurlijk Bad Company. Zelf zanger en drummer, een rockier stijl en veel succes. Ze bestaan af en toe weer met Paul Rodgers op zang.
Hun songs zijn mooi samengevat op The 'Original' Bad Co Anthology (dubbel-cd). |
Hoe kan je als gitarist Jimi Hendrix niet bij je favorieten hebben staan. Ik zou het niet weten; hij staat er dan ook. Hij mag op mij persoonlijk dan niet zo'n grote invloed hebben gehad als de gitaristen van bovengeoemde bands, maar geweldig blijft z'n muziek.
Hieronder weer mijn favoriete cd's. Electric Ladyland uit zijn eigen gelijknamige studio: een brilliante dubbelaar met ongekende experimenteerdrift. Band of Gypsys, die zo soulfull, sfeervol en beklemmend is(luister naar:Machine Gun), dat ik het er nog steeds koud van kan krijgen. |
Van een veel grotere en duistere ruigheid is Black Sabbath, de absotute voorloper van de Metal. Hoewel de band in de loop van de tijd bij niet dezelfde impact als vroeger heeft behouden, blijf ik vooral de eerste 3 elpees: Black Sabbath, Paranoid en Master of Reality het mooist vinden, met uitzondering van Sabotage, wat een van hun (slechtst verkochte) meesterwerkjes is. Zelfs Ozzy lijkt hier op te kunnen zingen .... ;-)) Zelfs het Atom Heart Mother koor van Pink Floyd lijkt even geleend voor een instrumental.
Hun latere periode met op zang: Ronnie James Dio boeide mij toch wat minder. Toen deze vervangen werd door Tony Martin vond ik het weer wat leuker worden, maar in die mening schijn ik nogal eenzaam te staan.
Het solowerk van Ozzy heb ik zijdelings wel gevolgd en ik vond het heel vermakelijk, maar het was niet helemaal 'mijn ding', hoewel ik veel respect voor zijn loopbaan heb. |
Het wat onder Deep Purple en Black Sabbath geschoven kindje wat Uriah Heep heette. Toch beroemd met de singles: Easy Livin' en Stealin'. De herkenbare tank-achtige sound van de vervormde Hammond van Ken Hensley, de Wah-gitaar van Mick Box en de lyrische zang van de door eigen hand aan z'n einde gekomen zanger David Byron (hij kon er niet tegen niet langer beroemd te zijn) bepaalden voor het overgrote deel de zeer herkenbare sound uit de hoogtijdagen van de band. Vele goede elpees zijn door deze heren gemaakt. Mooi, lang en zwaar met vol orkest: Salisbury. Hier afgebeeld met tank, is er ook in hoes met zwart/wit tekening(=eigenlijk mooier). Een van hun bekendste en meest lyrische is Demons and Wizards. Daarna als koekje van iets uitgebreider deeg verscheen The Magicians Birthday. Ook mooi en weer met oogverblindende hoes. Op Uriah Heep Live laat de band horen zich als geen ander op een podium thuis te voelen.
De band wordt misschien niet zoveel aangehaald als grote originele voorbeeld, maar ze waren bv. wel de eersten, die ruige rock combineerden met perfecte meerstemmige (kopstem)koortjes en hebben m.i. nooit de honours gekregen, die hen toekomt. Misschien een goed voornemen voor de toekomst. |
| Thin Lizzy is ook moeilijk uit de rockgeschiedenis weg te denken. Brandend middelpunt was natuurlijk de charismatische bassist/zanger: Phil Lynott, helaas ook niet meer onder ons. De band mag dan voornamelijk bekend staan om hun dubbelloops gitaarspel, toch zijn ze begonnen als trio met alleen Eric Bell op gitaar. Ze maakten in die periode 3 elpees. Vele gitaristencombinaties volgden, maar die eerste periode was toch wel heel avontuurlijk. De eerste elpee: Thin Lizzy heeft een vaste plaats in mijn hart. Hier op cd met enige bonustracks toegevoegd. Dan erbij ook maar de allerlaatste: Life/Live-dubbel, waar alle gitaristen, die er ooit in speelden de revue passeren. Zelf vind ik hem qua songs (zeker niet als opname) net iets lekkerder dan de beroemde: Live and Dangerous. |
Nazareth is misschien hier en daar wat onderschat als invloedrijke band, maar luister maar eens naar Guns 'n Roses (vooral de zang), dan hoor je meteen waar die mosterd vandaan gehaald hebben. De band bereikte na al enige cd's te hebben uitgebracht een grote doorbraak met hun door Roger Glover (bassist Purple) geproduceerde: Razamanaz uit 1973. Ik vind dit nog steeds hun leukste R&R plaat vol pakkende, stampende tracks en enige mooie ballads. Ook de geluidskwaliteit mag er zeker zijn, zelfs voor hedendaagse maatstaven. (Nou ja, zo hoog zijn die vandaag de dag af en toe beslist niet!)
Ook een van hun pakkende is bv. Rampant. Niet te versmaden is zeker ook hun dubbel-live-cd: Snaz-House Full, uitgebracht in 1981 laat de band in al hun glorie horen als 6-mans formatie dit keer. (Toegevoegde gitarist en toetsenist) Hoe leuk "Love Hurts" ook is, hier kun je horen dat de band tot heel wat meer in staat is.
Hun latere werk kon mij gezien de toenemende gladheid zonder vorst minder bekoren. Ook nog zeer de moeite waard is bv.: Hair of the Dog, maar die moet ik noguskopeuh. |
Over R&R gesproken: wie heeft niet stiekum mosterd gehaald bij Alex Harvey en The Sensational Alex Harvey Band!
Als je hem niet kent, ga luisteren deze wat onderschatte entertainer, die iedereen regelmatig op een verkeerd been zet of op iets anders, waarvan je helemaal niet dacht daarop te kunnen staan ;-)).
Goed gek is bv. Next en natuurlijk Live. |
| O.k. misschien heeft Status Quo die mosterd ergens anders vandaan gehaald. Prachtige ouwe r&r hits gescoord door de vele jaren. Vreemd genoeg gaan ze nu ze al bijna met pensioen zijn nog extra goede platen maken, zoals het te gekke: Heavy Traffic. |
| Alice Cooper heeft wilde dingen gedaan, terwijl hij eigenlijk als Beatleleske/experimentele band begonnen is. Zijn oeuvre is te groot om door te spitten. Ben je geen liefhebber, dan heb je misschien iets aan de leuke verzamel: Greatest Hits, met de meeste oude beroemde successen. |
| AC/DC ontbreekt natuurlijk ook niet. Hier een van hun hoogtepunten nog met inmiddels overleden zanger Bon Scott: If You Want Blood, You Got It! (de oudste Live-cd van de band.) Misschien wel weer een ouderwets mooie: Stiff upper Lip, eindelijk weer geproduceerd door broer George Young. Ouderwets VET! |
Of Atomic Rooster nu eigenlijk bij 'Rock' of ergens anders zou moeten staan is onduidelijk, maar in hun periode met zang (Chris Farlowe) experimenteerden ze meer deze kant op.
Made in England is een schitterende, afwisselende cd, die in die tijd baanbrekend was en m.i. eigenlijk nooit die status heeft gekregen, die hem toekwam. (sluit je aan bij die rij, zal ik maar zeggen)
Na het eerste nummer: Time take my life moet je toch al verkocht zijn! |
Mountain: de band met de enige echt heavey gitarist ter wereld (ongeveer maat: sumoworstelaar) Leslie West! Deze ongepolijste band komt wel het best tot uiting op de Live-cd: The Road Goes Ever On met de prachtige en lange uitvoering van Nantucket Sleighride. De bassist (& zanger, producer) Felix Pappalardi is helaas ook niet meer onder ons. (Jammed nu met Hendrix waarschijnlijk).
Later heeft Leslie West nog met o.a. Jack Bruce platen gemaakt. (net als z'n collega en een van mijn grote persoonlijke favorieten: Robin Trower) |
| De Rolling Stones behoeven weinig introductie. Als tegenhanger van de bravere Beatles zeer gewild. Ik ben nooit echt fan geweest, maar heb vooral veel van hun oudere en toen zelfs soms psychedelische elpees gekocht. Nu draai ik nog het meest de onderstaande cd's:
Sticky fingers, Goat's Head Soup en It's Only R&R, toen nog met mijn favoriete Stones-gitarist: Mick Taylor. |
Wie was na het aanschouwen van Woodstock (de originele) nu geen Santana-fan! Abraxas blijft tijdloos, evenals het veel minder bekende, maar in mijn boekje misschien wel beste Santana-album met de naar Led Zeppelin riekende fantasietitel: Santana 3.
Daarna vond ik het wat inzakken. Gelukkig kwamen er nog steeds mooie platen in de vorm van o.a. Moonflower. Maar de mooiste gitaargeluiden waren toch die op de eerdere albums, waar Santana nog niet flirtte met Yamaha en later PRS.(Sorry Paul)
Het is mooi dat deze sympathieke en spirituele gitarist tegenwoordig weer zo verdiend in de belangstelling staat, maar zijn oudere werk vind ik persoonlijk verrassender. |
Heart was (of is) de band van Ann en Nancy Wilson. Scoorde goed met steeds meer in het gehoor gaan liggend werk. Dus (u raadt het al..) houd ik het meest van hun eerdere werk, zoals het sterke debut: Dreamboat Annie.
Toch ook hier bij de 'originals', want het was een van de eerste vrouwgetinte rockbands van hoge kwaliteit en sterke songs.
Inmiddels bestaat Heart alweer/nog steeds. Hun nieuwste: Jupiters Darling is er een van goede kwaliteit. Beter dan in jaren, maar qua arrangementen toch eentoniger dan hun beroemde eerdere werk. Solistisch (instrumentaal gezien dan) valt er niet zoveel te beleven, qua zang is het weer prima. Het geluid is wel wat erg "in your face" voor hun muziek. Toch lekkere cd en 'welcome back'. |
Wij dachten dat de ultieme gitaarsnelheden inmiddels wel bereikt waren, tot Eruption van Van Halen voorbij kwam. Daarna is men met andere maatstaven gaan meten. Wisten wij toen veel, dat Eddie deze techniek grotendeels van Alan Holdworth had afgekeken? Hij heeft dit in ieder geval als geen ander beroemd gemaakt. Velen (velen te veel) hebben hem weer gecopieerd en er is zelfs een moment geweest, dat je geen muziekzaak binnen kon lopen, zonder met de zevenduizendste slappe kloon geconfronteerd te worden.
Gelukkig is er maar een zo smaakvol als het origineel! De eerste cd: Van Halen 1 blijft heerlijk. Ook de derde en beestachtig primair klinkende Women and Children First blijft een favoriet. Veel uitgedachter en uitgewerkter klinkt 1984 (Jump), waar ook meer toetsen op te horen zijn. Een mooie ontwikkeling, maar helaas duurde het hierna met David Lee Roth niet lang meer en kwam de m.i. leukste bezetting op hun eindpunt.
Gedeeltelijk goed met Sammy Hagar is bv. zijn laatste met de band: Balance (welk een ironie, die titel). |
|
Mijn Tips 