Rock

Ladies and Gentlemen: The Blue Oyster Cult!! Zo werden hun optredens altijd aangekondigd. Een wat vreemde (inderdaad)= "cult"-achtige verschijning in de rockwereld. Een volstrekt eigen geluid, wat je gewoon gehoord moet hebben. Later werden ze iets geldbeluster, wat bv. resulteerde in een van hun weinige single-successen: Don't fear the Reaper. Hier heb ik weer in de studio een verzameling van de eerste 3 elpees gemaakt, met de nadruk op B.O.C. en Tyranny and Mutation. (Ze schijnen trouwens inmiddels mondjesmaat weer leverbaar te zijn). Of zouden ze eigenlijk bij de originelen moeten staan, dit 'showie' gezelschap dat zich de Tubes noemt (noemde?). Hoewel de live-cd ernstig bejubelt werd, vond ik zelf toch o.a. deze het mooist: hou je vast: The Completion Backward Principle. Lucifers Friend was een duitse(!) hardrockband. Toen ze net begonnen waren ze een soort kruising tussen Deep Purple en Uriah Heep. Ik hoorde de elpee voor het eerst in een klein kamertje met zeer vage en enigszins crimineel lijkende hippo's, dus dat kwam de sfeer wel ten goede. Jon Lawton (zanger) zong ook bij de Les Humphrie Singers(!) en later zelfs bij Uriah Heep:). Deze eerste elpee: (gewoon) Lucifers Friend blijft legendarisch en helaas niet erg bekend. Dit is een door mijzelf naar cd gemasterde versie. Hij schijnt tegenwoordig ook officieel op cd uit te zijn via een amerikaans label. Daar waren ze blijkbaar een gewilder cult-object dan hier. Ze hebben ook een elpee met orkest gemaakt: Banquet. Hier heb ik helaas geen materiaal meer van. De elpee is verkocht en de cd ga ik zeker nog ergens bemachtigen. Later is deze band meer commercieel aandoende rock gaan maken, dat schaadde de geloofwaardigheid helaas wel een beetje. Er is zelfs een comeback cd van de heren verschenen, die ik vol misplaatst vertrouwen heb gekocht en met volledig vertrouwen weer heb verkocht aan iemand, die dit technisch prima in elkaar zittende, maar o zo voorspelbaar saaie product wel leuk scheen te vinden. Er staat een leuk nummer op en dat is een remake van een nummer van de eerste en onderstaande cd! Kopeuhh!! Deze!! Ritchie Blackmore had het even gezien bij Deep Purple en richtte Rainbow op met een griezelig op Purple lijkende bezetting, maar nu met de touwtjes geheel in eigen handen. Kaapte de door Roger Glover ontdekte Ronnie James Dio bij z'n bandje Elf weg en maakt een aantal mooie elpees, waaronder Rainbow rising, samengevat in een tot de verbeelding sprekende Live-registratie. Later met wisselende zangers en wisselende producten, (zoals het sterke: Down to earth met Graham Bonnet) waarvan de formatie met Joe Lynn Turner(toen nog niet met haarfohn, zoals later bij Ingwie Malmsteen) de meest in het (commercieel) oor lopende was. Waardig (voorlopig) afscheid: Stranger in us all, voordat hij met Candice middeleeuwse muziek ging maken. Ook best mooi trouwens. Om in de buurt van Deep Purple te blijven. Hier WhiteSnake. Na het uiteenvallen van Purple heeft David Coverdale een ongelovelijke energie in deze band gestoken, met als resultaat erkenning voor de man, die het zonder beroemde naam ook zelf kon maken. Eerst begonnen als blues-rock formatie, later uitgegroeid tot in de hard-rock regionen met behulp van John Sykes, de latere gitarist van o.a. Thin Lizzy, met z'n kamerbrede geluid. Daarna werd ons land vertegenwoordigd in deze band door Adje van der Berg (Vandenberg). De laatste cd (waar Ad voor eerste keer ook echt op speelt) heeft weer meer een bluesy karakter. Hij staat er nog niet bij, daar ik hem nog moet aanschaffen. Wel hieronder: Live, in the Heart of the City, een heel goed live-dokument, dat een prima indruk geeft van Whitesnake als bluesrock-formatie. (Met inmiddels weer oud-Purple kompanen Jon Lord-keyboards en Ian Paice-drums) 1987 is de Sykes-cd (met Ad in de permanente wave-video's). Een van de leukere rockbands uit de door mij niet zo enorm gewaardeerde jaren '80 was Balance. Misschien niet zo bekend, maar heel melodieus met lekker drama. Op gitaar Bob Kulick. (die kale broer van die van Kiss, ja) Hun leukste cd (veel waren het er toch al niet ;-)) In for the count. Om nog even bij John Sykes te blijven. Dit is z'n eigen band: Blue Murder. Zware melodieuze hard-rock op hoog niveau. Hij is naast een fantastische gitarist ook nog eens een begenadigd zanger. Naast deze band, speelt hij nu ook weer in het heropgerichte Thin Lizzy. (Zonder Phil Lynott natuurlijk.) De gelijknamige eerste cd is een aanrader: Blue Murder! De mensen, die David Lee Roth na het verlaten van Van Halen afschreven kwamen bedrogen uit. De man keerde terug met een ijzersterke bezetting met o.a. Steve Vai en Billy Sheenan en een al even ijzersterke cd: Eat 'M and Smile. Voor de fans: daarna volgen nog 3 heel behoorlijke werkjes, waarvan alleen de 2e: Skyscraper in de eerste bezetting. Als Van Halen adept begonnend bandje, uitgegroeid tot een hele serieus te nemen formatie: Extreme. Vreemd en jammer is het echter, dat toen deze band werkelijk mooie dingen ging doen, de critici ze ineens niet meer moesten. Ze zouden te pretentieus zijn en dat was niet modern. Bands moesten vooral niets te zeggen hebben en bij voorkeur niet best kunnen spelen. Ik denk altijd als je aan deze 2 laatste eisen voldoet, waarom zou je dan in Godsnaam muziek moeten maken. Maar goed: wie ben ik, nietwaar? Leve de critici! Hier hun eerste echt interessante en gewraakte cd: III Sides to Every Story en daarna het zeer droog opgenomen en grillige: Waiting for the punchline. Queen behoeft ongetwijfeld niet echt een introductie. De band fiedelde door allerlei stijlen heen in de loop van de jaren. Mijn favorieten zijn Queen II, Sheer Heart Attack (die ik nog weer eens op cd moet aanschaffen), de nogal verplichte One Night at the Opera en de op een na allerlaatse "echte" Queen-cd: Innuendo, waar Freddie op zingt als nooit te voren en helaas ook als nooit meer. Het op de oude leest van o.a. The Free geschoeide Thunder had mij op de eerste cd al overtuigd. Ze waren(helaas) ook live een uiterst sympatieke belevenis. Hun sterkste werk vind ik toch:Behind Closed Doors. Badlands was de groep rond gitarist Jake E. Lee (o.a. oud Ozzy). Met zijn eigen band maakt hij vette eerlijke, maar ook zeer inventieve bluesrock. Kan haast op de bluespagina. Aanrader: Voodoo Highway. Helaas moest de band de muzikale handdoek in de ring gooien, daar zanger Ray (niet Ian!) overleed. (Deze man had in verschillende rubrieken kunnen staan. Ik heb het maar even algemeen gehouden.) In dezelfde tijd als Steve Vai kwam Joe Satriani in de schijnwerpers. Zijn iets meer lyrische en hier en daar iets bluesier spel sprak mij persoonlijk meer aan dan het nogal zappiaanse spel van zijn oud-leerling Vai. Alhoewel ik wel bijna al zijn werk heb, draai ik toch meestal alleen The Extremist en de fantastische dubbelaar: Time Machine, waarvan 1 cd Live is. Geheel apart moet ik hier vermelden de cd: Joe Satriani uit 1995. Zo bluesy en breekbaar had ik hem nog nooit gehoord en wist ook niet, dat hij dat in zich had. M.i. een gitaristisch meesterwerkje, dat ik zeker zo vaak draai als Robin Trower Live! Een mooier compliment is niet mogelijk. 25-9-2000: toegevoegd Joe's computergestoorde: Engines of Creation. Ik houd geheel niet van die computerdrums,etc., maar wat Joe hiermee doet is van een geheel ander caliber. Het blijft innoverend, heftig en ook gevoelig. Hij doet dat (m.i. en geheel tegen de kritieken in.......) veel beter dan bv. Jeff Beck (niet kwaad mailen, bellen, langskomen, etc. ;-)). Hij blijft me elke keer opnieuw verbazen, deze Hendrix van de jaren 90/2000! Ja, als dan een nieuwe Van Halen uitblijft, mogen we het doen met Chickenfoot! Sammy Hagar, Joe Satriani, Chad Smith & Michael Anthony leveren hier een album af, waar de meeste rockbands een puntje aan kunnen zuigen. Satriani is duidelijk ook een begenadigd rythmplayer, want hij stelt hier zijn spel zeer zeker in dienst van de band. Voor zijn doen issie haast "slordig" (lees: "sleesie") in het solowerk, maar heel smaakvol. Geweldige ritme-sectie en zelfs Hagar wenst met regelmaat echt te zingen. Nou, ik ga naar het Chickenfoot kamp als ik een portie vette (af en toe party-) rock wil horen en vergeten ben hoe dat ook alweer op het hoogste niveau hoort!! Zijn eerste bandje van naam heette Trapeze (nog voor Deep Purple) en daarmee maakte hij o.a. het intrigerende: Medusa. Na met vele grootheden gespeeld te hebben en en passant met Pat Thrall het geweldige Hughes & Thrall album opgenomen te hebben, kwam Glenn Hughes, geheel terecht bijgenaamd "the Voice", na een switch van Dopie Jopie naar de Heer terug met enige kwalitatief wisselende albums. Grimmig, maar ijzersterk is echter: Addiction, waar hij met alle oude demonen lijkt af te rekenen. Sindsdien lijkt hij op het goede spoor. Zijn nieuwste werk mag er ook zijn (R.O.C.K. en Soul Mover). Nu weer een tijdje verder heeftie wat mij betreft zijn beste werk ooit afgeleverd: F.U.N.K. (First Underground Nuclear Kitchen, wat een vette knipoog naar zijn eerst solo-cd oplevert, maar nu volgroeid en toch met dezelfde "drive". Superfunky (waar Glenn eigenlijk altijd al het beste in was!) Stevig nog steeds, maar de fervente hardrocker zal er misschien wat moeite mee hebben. Heerlijk die Chad Smith on drums. Zelfs blazers en jazzy arrangementen. Volgens mij heeftie zichzelf eindelijk helemaal gevonden. Good for him (and us!) Cheersz Glenn! De door meester-bassist Billy Sheenan opgerichte melodieuze rockband Mr. Big heb ik altijd gevolgd. De naam komt van een oud Free nummer en de muziek eigenlijk ook. Virtuositeit en goede melodische songs hoeven elkaar niet in de weg te zitten, zo bewijst deze band. Ook echt lekkere Car-radio-music voor onderweg. Hier als voorbeeld: Lean into it, Bump ahead en een van de vele lekkere live-cd's: Japandemonium. Inmiddels is gitarist Paul Gilbert vervangen door duizendpoot Richie Kotzen, die ook bij het virtuozeVertu hoge ogen gooit. Hier nog een paar van mijn favorieten met Paul G.: Lean into It en Bumb Ahead. Latere metal en inmiddels al niet echt metal meer: Metallica. De meeste songs van deze band krijgen een duidelijke meerwaarde door de behandeling van Michael Kamen op deze vette dubbelcd: S&M. Ik ben misschien geen echte fan ofzo, maar tijdens het zwakke Woodstock '99 was het een verademing toen Metallica begon. Eindelijk weer een band die wat 'neer wist te zetten'. (Ik was voor die tijd al verveeld ingedut.) Dus draag ik ze vanaf dat moment een warm hart toe. Even wat oude metal: hier is Judas Priest. Vooral live vind ik dat toch af en toe wel lekker, maar je moet het eigenlijk ook tegelijkertijd kunnen zien. Een beroemde live dus: Unleashed in the East. (bijnaam Released in the Studio, er was nogal wat bijgewerkt ;-)) Maar goed, ik heb ze ooit bij Rockpalast gezien en het is echt ook zonder poetswerk een goede live-band. Iron Maiden is net als de vorige band iets dat je ook moet zien. Ik vond hun latere werk (om maar weer gelijk tegen het zere been van de fans te schoppen) zoals: Somewhere in time (met toetsen erbij, oh,oh...) het interessantst. Een van de weinige echte Metal-bands, die mij een goed humeur bezorgen is het heftige, maar o zo kundige Pantera. Het werkt mij soms op een positieve manier zelfs op de lachspieren. Als ik hoofdpijn heb draai ik Vulgar Display of Power even keihard. Daar is weinig hoofdpijn tegen bestand!:) Prachtige muziek met een metal-inslag, maar ook muziek die bij de afdeling 'symfo' niet zou misstaan: Pain of Salvation (prachtige naam, en zo treffend eigenlijk). Ik heb Daniel Gildenlow als gast bij de Flowerkings gezien en raakte gefascineerd door zijn talent. Naast alles wattie zoal bespeeld is het een ongelovelijke zanger met veel passie. Zijn composities met zijn eigen band stralen dat ook uit. Hij gaat zijn eigen weg en springt regelmatig in het diepe, want oppervlakkigheid is hem vreemd. Ik heb van hem: One hour by the concrete lake en zal in de toekomst zeker meer van deze band beluisteren. Fast, faster, fastest: Maestro Yngwie Malmsteen. De meest invloedrijke neo-classieke electrieke gitarist te wereld. Zelf weer een adept van Ritchie Blackmore (hij holt zijn gitaartoets ook uit), maar dan mega sneller. Het is over het algemeen wel ernstig veel race-kak; je wilt ook wel eens rustig op de bril zitten, nietwaar? Technisch imponerend is het allemaal wel. Laten we het maar even bij de eerste cd: Rising Force, houden, die er voor zorgde dat de tweedehands gitaarmarkt na deze release ongekende vormen aannam. Ze hingen overal aan de wilgen. Nah, ok, toch die met gepermanente Joe Lynn Turner erbij voor de prijs van een? (Odyssey) Een van de leukste nieuwe bands, helaas alweer ter ziele na slechts 2cd's, was Kula Shaker. De band was eigenlijk een volbloed seventies band, die een reisje in de toekomst hadden gemaakt. Heel mooi is hun eerste werk: "K". (Valt het jullie ook op, dat zoveel bands vooral in hun eerste produkties zo sterk zijn?) Aan te raden is de cd: KS (Live) uit Birmingham 1997 aangevuld met 2 MTV-livesongs. Ook de geluidskwaliteit van deze 'niet al te officiele';-)) cd is behoorlijk goed. Geen lang leven was dit Manic Eden beschoren, toen Adje 'Vandenberg' terugkeerde op het Whitesnake-nest. Maar eerlijk gezegd (en ik zeg het altijd eerlijk ;-)) vind ik deze: Manic Eden - Manic Eden heel wat leuker dan de meeste Whitesnakers! Van de nieuwere lichting bands springt Skunk Anansie er voor mij echt uit. Wat een intensie. De eerste twee albums vond ik wel ok, maar Post Orgasmic Chill vond ik hun eerste echte meesterwerkje. Hit'm, Skin!!! Ik ben Nirvana, alhoewel ik de band nooit zo vreselijk bijzonder heb gevonden, nog altijd innig dankbaar, dat ze de jaren 80 als met een scheermes wegvaagden. Godzijdank, het mocht allemaal weer! Vele bands in dit grunge-genre volgen in't kielzog. Wie kent niet bv. Pearl Jam. Wat voor mij echter als een donderslag bij heldere hemel kwam en al die andere bands reduceerde tot goedbedoelend was het uitkomen van onderstaande cd van Alice in Chains: Dirt(dank Roy voor de correctie, beetje slordig dat 'Dust'). Een beangstigend meesterwerkje waarvan er maar heel weinig in de wereld gemaakt worden. Anathema, de als wat slordige metalband begonnen formatie, heeft langzamerhand z'n horizon verbreed. Zeker bij deze, tot op heden laatste cd: Judgement. Uiterst sfeervol en donker (op z'n Pink Floydst). Met dank aan Alexander, die, zoals de echte fan betaamt, mij bijna met geweld op deze band attent maakte. Je gelooft het niet, maar hier is: Rammstein met hun meesterwerkje: Mutter. Een indrukwekkend stukje strakke mooiklinkende herrie met huisjes omverduwende teksten en strijkjes en operazangeresjessamples. Heeft voor mij ook een hoog drama/emotioneel gehalte. Het geweld heeft pijn en zoekt genezing, als ik mij even zo uit mag drukken. Het is mooi, het is 'open'. Cd met hoog 'reptiel'-vergeving gehalte voor diegenen die hier iets in thuis zijn.