Fantastische symfo-band uit Zweden, deze The Flower Kings. Mijn eerste kennismaking was Space Revolver, maar ik heb inmiddels alles al van ze gekocht. De gitarist(Roine Stolt) schijnt het bekendst te zijn door zijn meedewerking aan andere projecten (Transatlantic), maar het is zeker ook aan de toetsenist(Tomas Bodin) te danken, die prachtige arrangementen en dito geluiden toevoegt aan de voornamelijk door Stolt gecomponeerde stukken. Ook de ritme-sectie is boeiend en fantasierijk. De bassist (ook een Stolt) is vanaf 2000 vervangen door een minstens zo goede: Jonas Reingold. Ook werkt er af en toe een fantastische blazer mee. Prachtige composities, al even mooi vertolkt en godzijdank met enige pretentie. Lees voor een uitgebreidere info hun eigen site:
Flower Kings.
De cd "waar het allemaal mee begon" is de cd: The Flower King van Roine Stolt uit 1994. Een hele mooie inventieve en vredelievende cd. Daarna werkte hij met vaste band onder eerdergenoemde naam. In '95 volgde onder dezelfde vredelievende vlag: Back in the World of Adventures, Retropolis, Stardust We Are (dubbelcd!), Flower Power (alweer een dubbelcd), Alive on Planet Earth(1e cd met opnamen uit Noord Amerika "98 en de 2e cd met opnamen uit Japan '99. Deze laatste vind ik het mooist gezien de songkeuze en de aanwezigheid van Tomas Bodin, die op de 1e live, om mij onbekende redenen niet meespeelt. Zijn vervanger is adequaat maar het betreft hier mijn persoonlijke voorkeur.)en Space Revolver (2000). Je ziet: een ongekende productiviteit in zo'n korte tijdspanne!
Ook de dubbelcd's zijn per cd lang en zeer constant van kwaliteit.
Deze band laat alle goede oude symfo-bands in een geheel eigen jasje voorbijkomen. Ze zijn muzikaal erg goed en ook qua drama en feel heel warm.
Hier zoals het de echte fan betaamt: al hun werken. Mocht dat voor jou iets te veel van het (overduidelijke)goede zijn, dan volsta ik met het aanraden van toch in ieder geval: Back in the World of Adventures, Stardust we Are, een dubbelcd die tot hun allerbeste werk behoort en Space Revolver, voor mij hun beste (enkel)-cd.
Niet te vergeten: Tomas Bodin heeft een prachtige solo-cd uit: An Ordinary Night in my Ordinary Life.
Ook Roine Stolt heeft een solo-cd uit: Hydrophonia.
Hierna verscheen: The Rainmaker. Ik heb de versie met de extra cd erin natuurlijk en zelfs die extra tracks zijn niet te versmaden. Kan deze niet veel duurdere versie zeer aanbevelen. De "officiele" cd is zeer melodieus en iets toegankelijker dan zijn voorganger, wat het aantal draaibeurten bij mij niet geheel ten goede komt trouwens. Manusje van alles zanger Hasse Froberg heeft hier meer stemruimte en dat komt het zanggedeelte ten goede.
Ik heb ze net in Zoetermeer gezien en het was pure magie. Zeker de afsluiter: Stardust we Are. Als er geen PA had aangestaan had je een speld kunnen horen vallen in het publiek. Deze band is het muzikale licht in de wereld.
Live is er ook een andere drummer. De kwaliteit van deze man hoef ik niet ten overvloede te benadrukken.
Inmiddels, nog voor het uitkomen van de nieuwe (het is nu 1-11-2002) Flower Kings is hier reeds Pinup Guru van Tomas Bodin, geheel in trio-vorm, dus dit keer zonder bv. gitaar en aanverwanten. Ik ben hem nu nog aan het beluisteren, maar het klinkt inventief en complex. Het geluid heeft af en toe wel wat last van een nogal overdreven basdrum, maar verder is het genieten geblazen.
Dubbel-Flower: Unfold the Future. Een ijzersterk werk van samen meer dan 150 boeiende minuten. (Geloof de tijden, die bij de songs staan niet, dat zijn nog de tijden van een eerdere mix-versie, hij is nog langer) Cd 1 opent met een van de beste songs die ze ooit opnamen: The Truth will set you Free, een epos van ong. 32 min. De songs zijn afwisselend zowel in structuur als lengte. Soms heel toegankelijk, zoals het mooie kleinood: The Navigator, experimenteel zoals bv. Christianopel, grimmig: Rolling the Dice en natuurlijk de uiterst mooi gearrangeerde symfonische stukken. Nieuw te beluisteren o.a. Anders Berggrantz - Trompet en Daniel Gildenlow (Pain of Salvation) - Vocals, die dec.2002 in Rijssen live meedeed en zo'n beetje alles bespeelde wat zoal uitkwam. Kortom, na het toch niet zo sterke (voor hun doen dan) Rainmaker is Unfold the Future misschien wel het sterkste album sinds Stardust we Are.
En om niet te vergeten nog een solo van Tomas: Sonic Boulevard. Heel groovy met ook veel mooi gitaarwerk van de gitarist (van o.a. Glen Hughes). Tomas zijn laatste werk: I am, kan mij helaas niet bekoren.
Helaas geldt dat ook (wat mij betreft dan.........) voor hun nieuwste: Adam & Eve. Ik had er veel goeds over gehoord, maar hoewel het gebodene technisch van hoog peil is, komen me de melodieen erg gezocht en geforceerd over. Daniel Gildenlow zingt hier meer (als vast lid inmiddels), maar ondanks zijn fantastische stem wil het bij mij maar niet overkomen. Voor mij te gepushed allemaal. In de draaiorde van Rainmaker helaas.
Nee, dan is hun laatste (weer dubbele) werk: Paradox Hotel gelukkig weer van hoger caliber. Niet "overall" even sterk, maar er staan gelukkig weer meer mooie songs op dan hier te vermelden zijn. Ik geloof dat ik de Flower Kings in hun meer "gestripte" versie (zoals ook hier, qua ledenaantal dan) toch wat puurder vind. (maar een enkele cd-versie was mij beter geweest)
Nu dan: The sum of no evil, wat ik weer een uitstekend album vind. Wel veel tegen Yes-geleun af en toe, maar zeker naarmate de cd vordert, wordtie steeds boeiender. Zeker een aanrader, maar zelf blijf ik toch af en toe met het idee zitten, dat dat onbevangene van de eerdere albums maar niet helemaal terug lijkt te willen komen. Misschien mag je dat van een band ook wel helemaal niet vragen... maar mijn verlangen blijft.... |
| Karmakanic is een band van Jonas Reingold, de bassist van de FK's. Met deze cd: Entering the Spectre imponeert deze band aan alle kanten, van ruig tot rustig, van grapping tot tranen, het zit er allemaal in. Alles klopt aan deze formatie, ook de zang is van eenzame klasse. Dit wedijvert moeiteloos meet zijn broodheer en zou zo tot de betere FK-albums gerekend kunnen worden, ware het niet dat Karmakanic duidelijk een eigen geluid heeft. Vette aanrader! |
Pink Floyd in hun begintijd. Wat een experiment. Even the sky wasn't the limit! Met al die voorgekauwde rommel van tegenwoordig moet je voor: A Saucerfull of Secrets en de Live versies op Ummagumma een wat sterkere maag hebben.
Atom Heart Mother vind ik nog steeds met orkest en experimenteel koor, een van de mooiste platen aller tijden. (ook al distantieren de heren zich er tegenwoordig zelf van. Maar ja, tegenwoordig is Pink Floyd, hoewel nog steeds goed, toch meer tot een Top-40 orkest van zichzelf verworden.)
Meddle met z'n prachtige druipsteengeluiden is ook niet te versmaden. (Het was vroeger een discussiepunt, maar de hoes is definitief een oor onder water!)
Dark Side of the Moon blijf ik ook nog heel mooi vinden, maar het luidt wel een toegankelijker (lees: saaier) hoofdstuk van de band in wat resulteert in bv. Wish you were here.
The Wall heb ik nooit erg mooi gevonden. Als ze van deze uitgerekte dubbelcd een enkele gemaakt hadden van de beste songs, had ik misschien een andere mening gehad. Gelukkig voor Pink Floyd denkt een overgroot deel van de mensheid er anders over.
Als trio zonder Waters is mooi: A Momentary lapse of reason.
Oude verzamel met singletjes hier in oude hoesje: Relics, blijft heel sfeervol.
Heel bijzonder om te hebben en niet 'officieel' in de handel is de 'witte' live-cd: Focus, met daarop o.a. Atom Heart Mother (met koor en orkest!) en Embryo |
Nightwish, een geweldige gotische metal/symfo-band met een zangeres van een andere planeet. Weinig bands die het in dit genre zo goed doen. Normaal ben ik niet zo op klassieke zang, maar dit is te mooi om te negeren. Deze cd: Century child is uit 2002. Heel melodieus en toch hier en daar "very heavy and surely not very humble ;-))".
Zie ook de dvd: From wishes to eternity.
Tarja rules ;-)) (no more 10 - 2005, helaas) en om dat kracht bij te zetten, even een extra live-fotootje.
Inmiddels is er Once, een absolute topper in het genre. Hier overtreft Nightwish zichzelf. Voor twijfelaars in dit genre: dit is een geheide aanrader. Af en toe met voltallig koor en orkest, het kan niet op. Deze band hoort inmiddels toch echt bij 'symfo'!. Ook prachtige ballads, waarvan zelfs eentje in het "Fins?"
Wat rest anders dan: WOW!! |
Tarja Turunen, Tarja solo: Breathtakenly Beautiful!!!!!!!!!!!..................
Tarja
|
| De koningen van de keyboardsymfo: Emerson, Lake & Palmer, kortweg: ELP. Zelfs als gitarist mis ik absoluut geen gitaar (o.k. Greg Lake speelt af en toe wel toegevoegde gitaarpartijen, maar de totaalsound is toch toetsen). Tarkus vind ik nog steeds te gek, samen met Trilogy. |
Een van de mooiste symfonische bands in mijn beleving was en is Camel. Natuurlijk hebben ze veel meer mooie cd's gemaakt, dan die paar die ik hier als mijn favorieten opvoer, maar vreemd genoeg draai ik die anderen haast nooit. Ik moet ook eerlijk toegeven hun nieuwere werk iets minder bevlogen te vinden, maar dat kan ook komen door mijn lichte antipatie tegen unplugged dingen.
De eerste van Camel: Camel ;-)) is ook prachtig, maar hier is dan m'n "all-time-favorite": Moonmadness!
In de 80-tiger jaren werden de nummers wat compacter en m.b.v. Ton Scherpenzeel werd het sfeervolle Stationary travellor opgenomen.
Soms vind ik Harbour of tears ook erg mooi, maar vooral ook het laatste instrumentale gedeelte.
Nu was ik okt. 2000 weer bij een live-optreden van hen in Groningen. Bijzonder op dreef, waren ze en ook behoorlijk gefocussed op het instrumentale werk. Ter plekke kocht ik: On the Road 1981 en Rajazz (sfeervol maar niet heel inventief). De live is voornamelijk de cd Nude aangevuld met werk van Moonmadness en Camel, hun eerste. Erg mooi!
Ze hebben de releases van hun cd's vanaf begin '90 in eigen hand genomen (Camel Productions). Gezien hun ondergewaardeerde genre vandaag de dag een wijze en noodzakelijke beslissing, lijkt mij. Steun ze!!
Bezoek ze rechtstreeks:
camelproductions.com
|
Eerst dacht ik dat het een heel jonge band was, dit Porcupine Tree, daar ik Lightbulb Sun hoorde, die in mijn oren ietsje modern/krakkemikkig klonk. Ik was geheel niet op de hoogte bleek. De band draait al weer een tijdje mee en wat schetst mijn verbazing (positief): "onlangser" ontdekte ik "ouder" werk van hen uit 1996, wat ik heel mooi vind. Veel sfeer a la Floyd, veel drama en soms heel heftig. Hier: Signify.
Ook Live weet deze band mij zeer te boeien met een optreden voor de Poolse radio uit 2001 Warszawa. De 'officielere' dubbel: Live in Roma bekoord mij helaas niet.
Schitterend is ook: Stupid dream. Een werkelijk prachtige cd met een vreselijk hoesje: In Absentia, bevat naast sfeervolle samenzang ook heel heftige stukken. Nee, dan vergeet ik die Lightbulb hier liever. Wil iemand hem hebben? (een echte fan? ... Dank Bram voor het overnemen!)
Wauw, de nieuwe Deadwing is haast net zo goed als In absentia. Een beetje donkerder en steviger, maar weer heel goed. Die band blijft tegenwoordig wel op heel hoog niveau hoor! Heb zelfs een oudere van ze gekocht die nogal "Floydisch" is (The sky moves sideways).
Na de Blank Planet, die ik nog steeds een beetje wal en schip vind (veel bands zouden willen zo'n cd te maken, maar voor PT....) is er nu The Incident. Weer veel hartzeer van de frontman en ook veel afwisselender dan de BP. |
| Daar waar Porcupine Tree vroeger nog wel eens gebukt ging onder vele Pink Floyd vergelijkingen, daar zal deze band voorlopig nog wel last hebben van PT-invloeden. Het gaat hier over Riverside, waarvan ik hun 2 cd's: Out of myself en Second life syndrome inmiddels vrij hoog op mijn (mp3)draailijstje heb staan. Grillig, weinig vrolijk, maar vol mooi drama en prima vertolkt. PT liefhebbers kunnen niet om deze band heen, die toch genoeg eigen gezicht toont. |
Misschien was ik wel geen heel grote Yes fan, maar sommige cd's vind ik nog steeds te gek. Vooral Close to the edge en Fragile. Soms ook de live: Yessongs.
(De band behoeft verder natuurlijk geen introductie) |
Antidepressive Delivery, hoe verzin je het! Alweer een topband uit het Skandinavische deel van onze wereld. Daar regent het tegenwoordig van de kwaliteit, wat mij betreft. De band heeft de nodige 70-ties invloeden zonder oubollig te zijn. Vette toetsen, goed songs, mooie gitaarlijnen, prima drummer en meer dan dat bassist, mooie vokalen (wat in fusion/symfo-bands nog wel eens een probleem lijkt...
Chain of foods (je leest het goed...) heet de cd. Vrij stevig geheel dus, maar zonder in metal en instrumentale notenpoeperij te belanden. Lijkt overal op, maar toch het meest op hunzelf, wat tegenwoordig al een hele prestatie is. Vette aanrader!! (en inderdaad: een prima medicijn tegen depressiviteit... ;-)) | |
| Hier de geweldige formatie: UK, met op de eerste en voor mij tevens verreweg de mooiste cd. o.a. John Wetton, Alan Holdsworth (die er later helaas niet meer bij is), Eddy Jobson en Bill Bruford. UK. |
| Argent was een van de eerste rockbands met symfonische invloeden, die mij ter ore kwamen. Hun mooiste elpee vind ik Nexus. De hieronderstaande hoes is een zelfgemaakte versie, evenals de cd erin een in m'n eigen studio gemasterde elpee is. Ik kon geen cd-versie van deze elpee vinden. Tegenwoordig schijnt er wel een te zijn. |
Jethro Tull was misschien niet helemaal een symfo-band, maar ja, hoe moet je ze dan noemen. Van blues naar rock naar folk, etc. Altijd met Ian Anderson als componerende, dwarsfluitende en zingende middelpunt. Onlangs schafte ik mij weer eens wat ouder werk aan op cd. Enigszins opgepoetst: Stand Up uit '69 (Gitarist Martin Barre had daar net Mick Abrahams op vervangen) en Aqualung, de daaropvolgende. Voor geinteresseerden in hun oudere werk beslist aanraders. Zulke muziek verveelt niet snel.
Thick as a Brick moet ik ook maar weer eens kopen. |
Een van de weinige symfo-bands in trio vorm, zonder aparte toetsenist: Rush. Ze bestaan nog steeds, hebben inmiddels al veel stijlen onderzocht en altijd op hoog niveau gespeeld. In de eerste jaren was het bijzonder intellectueel "cool" om veel van Rush te hebben.
Hier mijn favoriete Rush werkje: Hemispheres. |
| Het door de toetsenist Gregg Rollie en gitarist Neil Schon, na hun uitstap bij Santana opgerichtte Journey, was vroeger een van mijn favoriete symfo-A.O.R.(Adult Orientated Rock) bands. Melodieus en toch heavy.
Een van hun allermooiste blijft voor mij: Escape. Messcherp, melodieus en puntig. Ook Frontiers heb ik net weer opnieuw ontdekt! Later werd het mij hier en daar te poppy. |
Toto heb ik altijd een zeer vakkundige band gevonden, met een voor mij af en toe iets te amerikaanse meezingzucht. Dat iedereen daar anders over denkt, blijkt wel uit het feit dat ik hun meest geflopte album verreweg het beste vind! Isolation. Maar natuurlijk is het ook genieten met de uitstekende verzamelaar: Past to present. Ik heb ze onder voorbehoud toch maar bij deze symfo-afdeling gezet.
Hey, zomaar weer een ouderwets goede? Falling in between, dat gaat wel weer los! |
Saga "kwam wat later in mijn leven". Ik ontdekte de band, toen ik voor de eerste keer een cd-speler kocht. Er waren toen nog niet zoveel cd's op de markt. (Ik was er weer snel bij, ja.) Dus kocht ik Silent Knight, die ik nog steeds erg mooi vind. Inmiddels ken en heb ik vrij veel van Saga inc. hun 2 live-cd's. Het is daarom best moeilijk om favorieten aan te wijzen van deze uiterst sympatieke (ga live maar kijken) en perfect spelende symfo-band. Ik weet wel enige missers in hun repertoire, maar die vertel ik lekker niet. Hier dus maar de 3 die mij ooit het meest tot de verbeelding spraken: Silent Knight, Heads or Tales en The Security of Illusion.
Oh, wacht nog even, een van de laatsten: House of cards (kleurtjes maar iets opgevijzeld, want de muziek is gelukkig mooier dan het hoesje). |
| Enchant verrast mij met de cd: Blink of an eye, die prima songs bevat, uitstekende muzikanten (in de verte ietsje a Saga, qua sfeer en songgerichtheid) en een goede zanger laat horen. Het klinkt fris en positief. |
Van Gino Vannelli heb ik heel wat elpees gehad, maar de eerste die ik terugkocht op cd was Nightwalker (met o.a. Vinnie Colaiuta op drums) Gist of the gemini en Brother to brother zou ik ook wel weer terug willen.
Zijn latere werk werd me echt te glad. |
| Er zijn in de loop van de tijd heel wat soloprojecten van Pink Floyd leden verschenen, waarvan zeker enige de moeite waard waren. Geen van hen heeft echter zo'n geweldige sfeer en diepgang als de in 1996 verschenen solo-cd van de absoluut onderschatte toetsenist Rick Wright: Broken China. Hij bewijst hiermee zonder Pink Floyd toch een betere Floyd cd te kunnen maken, dan de heren de laatste tijd gezamelijk voor elkaar kregen. |
Nee, hij is niet alleen de gitarist van Deep Purple en de Dixie Dregs. Steve Morse kan in zijn eigen trio met de geweldige bassist Dave La Rue ook meer dan overtuigen. Country, rock, symfonisch, het komt allemaal in de typische lyrische Morse-stijl voorbij. Hier Structural Damage. (Titel waarschijnlijk bedoeld als waarschuwing tegen het ev. willen naspelen).
P.s. aanrader: beluister er gerust meer, het is de moeite waard! |
| Ik heb Jeff Beck altijd een goede gitarist gevonden, maar ben nooit idolaat van hem geweest zoals zovele anderen. Zijn latere werk zegt mij absoluut niets, maar je kunt me wel warm krijgen met zoiets moois als: Wired uit 1976. |
Ik ben geen groot Zappa-volger, hoewel ik de man altijd zeer gerespecteerd heb. Ooit viel me al eens een bijzondere gitarist bij hem op. Op de eerste solo-cd van David Lee Roth kwam ik hem weer tegen: Steve Vai. Solo blijkt hij het echter nog interessanter te kunnen. Een terecht wereldberoemde gitarist met een onmiskenbaar eigen stijl en geluid. Hier als favoriet zijn 2e cd: Passion & Warfare, die toch wel een beetje onder ruige symfo valt.
Misschien nog even Reflections, een cd waarop hij meer zingt (verdienstelijk) en die veel mooie momenten kent, die niet iedereen altijd met Vai associeert. |
| Nu even richting het jazzier werk en dan komen we ook nog even voorbij aan Steely Dan van Walter Becker en Donald Fagen. Mooie muziek, maar mij af en toe wat te weinig drama. Deze draai ik graag (met o.a. Larry Carlton op gitaar!): Royal Scam |
| George Duke komt uit de school van Zappa. Zijn eerdere solowerk is heel sfeervol, met veel soul en bij vlagen jazz-rock. Prachtige (analoge) toetsengeluiden van de Master of Sounds. Hij werd mij gegeven moment iets te disco. Later pakte hij de oude draad weer wat op en je ziet hem tegenwoordig meer op de jazz-festivals. Heel mooi en hier ter kennismaking aangeboden, de al wat oudere elpees (alleen in een dubbel-cd versie verkrijgbaar): I love the Blues, she heard my Cry; The Aura will Prevail en Liberated Fantasies. |
| Larry Carlton is natuurlijk een van werelds beste gitaristen die op een schier oneindige lijst cd's meespeelt. Zijn eigen werk vind ik niet altijd heel boeiend qua composities, maar de laatste tijd zittie weer wat meer in blueshoek. En eigenlijk issie ook een van werelds beste bluesgitaristen.... Samen "Live in Tokyo" met Robben Ford is het wel heel erg smullen! Ik heb stiekum ook een DVD-versie, daar die ingesloten zit bij het pakket "Masterclass" dat ik van hem heb.... |
| Jean Luc Ponty was qua sfeer altijd een van mijn lievelings jazz-rockers. Zijn electrische viool lijkt soms net een gitaar, zelfs in zijn toonkeus. Zijn latere werk ken ik niet goed, maar dit is een van de oudere juweeltjes: Cosmic Messenger. |
John Scofield is een latere ontdekking. Ik ben niet ernstig jazz-minded, maar toen ik A Gogo hoorde was ik geheel verkocht. Geweldige groove en bezield spel van de hele band. Erg "live" en fantastisch "echt" opgenomen. Een van mijn favoriete opnames. Citaat: - Band: John Scofield (electric & acoustic guitars, whistle); John Medeski (organ, Wurlitzer, clavinet, piano); Chris Wood (acoustic & electric basses); Billy Martin (drums, tambourine). Recorded at Avatar Studios, New York, New York. On A GO GO, Scofield teams with Generation X funksters Medeski, Martin and Wood for an album of greasy grooves and hip downtown sonorities. The leader's guitar and John Medeski's keyboards weave and sway in a laid back slink over the lazy, ringing back beats.- Need I say more!
Excuses voor het kleine (gif)hoesje. Deze is gedownload, daar ik de cd van een kameraad als copie kreeg. (Ja, ik schaam me een beetje.)
|
| Van Ponty naar Vertu is qua tijd een behoorlijke-, maar qua muziek een kleine stap. De oude ritme-sectie van Return to Forever: Stanley Clarke en Lenny White, met violiste Karen Briggs, toetseniste Rachel Z en -"daar isie weer!-: Richie Kotzen (zie: Mr. Big) op gitaar. De perfecte kruising tussen net genoemde bands. Vituoos en sfeervol. Hun gelijknamige cd: Vertu. |
| Weer een Mr. Bigger? Hobby-trio van bassist Billy Sheehan: Niacin. Zeer swingende fusion-achtige band met slechts een bezetting van drums (Dennis Chambers!), bas en toetsen (John Novello!), voornamelijk Hammond!. Hier het imponerende: High Bias en hun tot op heden laatste: Deep (Het bluesnummer met Glenn Hughes en Steve Lukather zei hun vergeven, maar is in het geheel totaal niet passend.) |
Dank Bram, wat een heerlijke fusionachtige cd van de heren: Bozzio, Levin en Stevens. Naast instrumentaal kunnen zijn ook de composities mooi, zonder alleen een kapstok te zijn op deze: 'Situation dangerous'.
Van Terry Bozzio en Tony Levin wist ik het al wel, maar die Steve Stevens is niet mis, zeg! Die kan heel wat meer dan een post-moderne punker begeleiden. (Billy Idol)
Aanrader! |
| Geslaagde samenwerking tussen muzikanten uit verschillende toonaangevende symfo-achtige bands zoals Kings X en Dream Theater is de (tijdelijke?) band: Platypus. Mooie songs. Niet alleen kapstokthema's voor technisch kunnen.(Hoe leuk dat soms ook zijn kan, begrijp me niet verkeerd). Hier het imponerende: When the pus comes to shove en: Ice Cycles. |
Ook een erg goede symfo-band: Spock's Beard. Met o.a. Neal- en Alan Morse (niet te verwarren met Steve!) V, staat nu op terwijl ik dit typ. Die zang doet me aan een andere zanger denken, maar ik kom er niet op. Mail even als je het weet.
Latere toevoeging: eigenlijk vind ik Beware, die ik veel later hoorde veel mooier. Hier is hij er bij in een zeldzaam hoesje.
Na de eerste keer luisteren zei Snow mij niet zoveel. Dat veranderde na meerdere keren draaien. Het blijkt een vernuftig stuk muziek met veel prachtige dramatische wendingen, soms a la de laatste Transatlantic.
Een schitterend conceptalbum. Nu weet ik eindelijk waar die Morse mij qua stem aan doet denken. Zeker op deze cd hoor ik er veel John Lennon in (komt natuurlijk ook doordat de melodieen en arrangementen hier en daar Beatle-lesk zijn).
Jammer dat hij er nu net mee gestopt is, maar ik respecteer zijn keuze en als je goed naar Snow luistert komt het eigenlijk niet als een enorme verrassing. Kortom: een spirituele cd.
Ook zonder Morse blijkt het een prima band. De laatste 2 zijn erg goed en met name de nieuwe Octane vind ik qua composities erg sterk en melodieus. |
Na uitgebreid fan te zijn geworden van de Flower Kings en hierboven ook al Spock's Beard te hebben ontdekt, moest het er wel van komen dat ik ook Transatlantic ging beluisteren. Deze formatie bestaat uit de toetsenist/zanger van Spock's Beard, de gitarist van de Flower Kings, de bassist van Marillion en de drummer van Dream Theater. Nu ben ik van de twee laatstgenoemde bands niet zo gecharmeerd, hoewel het natuurlijk wel heel goede bands zijn, maar ja, tisnietmijnsmaakhelaas. Deze samenwerking was te beluisteren op de eerste geboorte: Smte en om heel eerlijk te zijn (wat ik voornamelijk ben en mij niet altijd in dank wordt afgenomen) vond ik dat vies tegenvallen. Ik heb hem verscheidene malen beluisterd en het blijft een weinig magisch gebeuren. De live-cd heb ik nog nooit gehoord.
Met enige tegenzin toch de nieuwste: Bridge Across Forever gekocht en om weer net zo eerlijk als hiervoor te zijn: Meesterlijk Mooi! Dit is symfonische rock met magie/drama/humor/noem maar op. Wordt bij elke draaibeurt mooier. Kan zich zelfs welhaast meten met het betere werk van de Flower Kings (dat betekent wel wat als F.K.-fan) Ik ben dus tijdelijk om. (Is er dan ook nog hoop voor het werk van Dream Theater? Denkutniet,maarjeweetmaarnooit)
Hierissie: Kopeuh!! (Nee niet kopieeren, wat flauw! Kopieer maar wat populairders van iemand die het minder nodig heeft of die wij minder nodig hebben!) |
| Shadow Gallery klinkt als een jonge energieke band met metalinvloeden, die toch een zwak voor Pink Floyd heeft. Het gaat allemaal behoorlijk los, maar ook het rustige werk beheersen ze moeiteloos. Cd 1 van Room V staat bol van hun eigen meesterwerkjes, terwijl de 2e wat demospul laat horen en een indrukwekkende ode aan PF, waar vele PF-stukken prachtig in verwerkt zijn. |
| Pallas is een band met nogal spirituele teksten en een wat zompig ver-weg-geluid in de gitaren en toetsen. Ze hebben een duidelijk eigen geluid. De zang is niet altijd helemaal to the point, maar ze scheppen een beetje ouderwets-waterige sfeer, waar hun boodschap mooi in verpakt is. Een band om eens te beluisteren. Verwacht geen expliciete hoogstandjes, maar vooral wel een duidelijk bandgevoel. Hun tot nu toe (eind 2001) laatste: The Cross & the Crucible. |
Zo, en nu nog even wat Klassiek werk:
Een van de weinige klassieke cd's die ik in zijn geheel prachtig vind, is deze van Gorecki: Symphonie of Sorrowfull Songs.(= populaire titel)
Je vermoed al: geen jolijt alom. Het meest exceptionele voor mij is dat er op deze cd ook gezongen word door een dame. Ik respecteer klassieke zang zeker wel, maar word er niet gelukkig van. Deze dame in dit stuk vormt een wonderbaarlijke uitzondering. Ook heb ik een versie van een beroemd en duur engels orkest beluisterd met een ander zangeres: vond ik gelijk niets aan. Dan dus maar deze wat wollige opname van het Polish National Radio Symphony Orchestra o.l.v. Antoni Wit met Zofia Kilanowicz - Soprano, die m.i. meer sfeer weten te brengen. |
| Waarom niet: "Koyaanisqatsi", roept een ieder, die Philip Glass kent. Nu, die vind ik ook wel mooi hoor, maar deze lijkt wat vergeten af en toe. Zowel de film als de muziek zijn heel bijzonder. Luister en kijk eventueel naar: Mishima. |
Mag het? Ja, het mag hoor, wel zeker met deze cd: Metamorphosis van Jan Vayne. Jan gebruikt hier een geheel orkest incl. band en zang. Misschien dat sommige bewerkingen nog mooier waren geweest als het minder bekende stukken had betroffen, maar daarnaast is er nog genoeg te genieten van andere mooie stukken, zoals het mooi gezongen Take me now of het positieve: Celebrate life en ga zo maar door.
Hij kan zelf natuurlijk ook fantastisch spelen, dat moet je hem toch altijd nageven en m.i. steekt hij zijn hoofd een beetje uit met deze cd. Ik hoop dat ze het niet afhakken, want dat verdient hij met deze cd niet. |
Het is een prachtige film en de muziek is even mooi. Wat valt er over te zeggen, gewoon zien en luisteren.
Once upon a time in America, muziek: Ennio Morricone. |
| Schrik niet van de titel en het hoesje, het gaat mij hier voornamelijk om het Adagio for strings (Op. 11) van Samuel Barber. Een compositie waar ik het zelden droog bij houd. Buitenaards mooi. |
|
Mijn Tips 